ارتباط ترس از مجرد ماندن و رضایت از وضعیت رابطه با نگرش نسبت به ازدواج در دانشجویان

یکی از مهم ترین و اصلی ترین موضوعات در دوره دانشجویی مسئله ازدواج است اینکه نوع دیدگاه دانشجویان و شناخت آن ها در این زمینه چگونه باشد نقش به سزایی در تصمیم آن ها بر تشکیل زندگی مشترک خواهد داشت. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی ارتباط ترس از مجرد ماندن و رضایت از وضعیت رابطه با نگرش نسبت به ازدواج در دانشجویان است. جامعه آماری این پژوهش را دانشجویان مجرد دوره کارشناسی موسسه آموزش عالی بهار مشهد در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند. تعداد حجم نمونه به ازای یکی از متغیرهای پیشبین ۴۰ نفر در نظر گرفته شد و با در نظر گرفتن احتمال ریزش شرکت کنندگان و با هدف افزایش اعتبار یافته ها این تعداد به ۱۰۰ نفر افزایش یافت. ابزار این پژوهش شامل مقیاس نگرش به ازدواج براتن و روزن (۱۹۹۸)، مقیاس رضایت از وضعیت رابطه لهمان و همکاران (۲۰۱۵) و مقیاس ترس از مجرد ماندن اسپیلمن و همکاران (۲۰۱۳) می بود. یافته به دست آمده از تجزیه و تحلیل آماری نشان دهنده آن بود که بین ترس از مجرد بودن و نگرش نسبت به ازدواج رابطه معکوس و معنادار بود. بین رضایت از وضعیت رابطه و نگرش نسبت به ازدواج رابطه مستقیم و معنادار وجود داشت. نتایج این پژوهش نشان داد هرچه میزان ترس از مجرد بودن در دانشجویان بیشتر باشد، نوع نگرش آن ها به ازدواج منفی و بدبینانه بوده همچنین بالا بودن میزان رضایت از وضعیت رابطه باعث ایجاد نگرش خوش بینانه نسبت به ازدواج خواهد شد.