ارزشیابی اجرای برنامه ارزشیابی کیفی توصیفی در مدارس ابتدایی شهرستان دامغان از دیدگاه کارشناسان مدیران معلمان و دانش آموزان

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 26

فایل این مقاله در 20 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

WCMMPS11_060

تاریخ نمایه سازی: 18 مرداد 1405

چکیده مقاله:

پژوهش حاضر در صدد ارزشیابی اجرای برنامه ارزشیابی کیفی توصیفی در مدارس ابتدایی شهرستان دامغان، به منظور آگاهی از میزان تحقق اهداف این نوع ارزشیابی و شناسایی نقاط ضعف و قوت آن از دیدگاه کارشناسان مدیران معلمان و دانش آموزان این شهرستان بوده است. جامعه آماری این پژوهش کلیه مدارس ابتدایی شهرستان دامغان می باشد. در این پژوهش از روش کیفی استفاده شده و با کاربرد از شیوه نمونه گیری هدفمند از بین ۴۶ مدرسه ابتدایی شهرستان دامغان، ۴ مدرسه (۲ مدرسه برخوردار و ۲ مدرسه محروم) انتخاب و با ۵ معلم ۴ مدیر ۵ دانش آموز این مدارس و ۲ کارشناس آموزش ابتدایی شهر دامغان مصاحبه ساختار یافته انجام شد. پرسش های پژوهش به دنبال بررسی میزان تحقق اهداف برنامه ارزشیابی کیفی توصیفی، دستاوردها و چالش های آن بود. یافته های پژوهش حاکی از آن است که اکثر مجریان برنامه همه مدیران، معلمان و یکی از دو کارشناس شرکت کننده در مصاحبه با کلیات برنامه موافق بودند و آن را در امر پیشرفت تحصیلی و کاهش کاستی های برنامه ارزشیابی کمی مفید دانستند. مهم ترین دستاوردهای برنامه را کاهش اضطراب و افزایش بهداشت روحی-روانی، آموزش چندبعدی و توجه به حیطه های مختلف، افزایش تمایل به کارگروهی، کاهش حس رقابت ناسالم، توجه به تفاوت های فردی، کاهش تقلب و افزایش خلاقیت و اعتماد به نفس دانش آموزان ذکر گردید و مهم ترین چالش های پیش روی برنامه ارزشیابی کیفی توصیفی را عدم توجیه معلمان و والدین، تعداد زیاد دانش آموزان، کمبود امکانات متناسب با برنامه، وقت گیر بودن اجرای برنامه، بی توجهی معلمان به برنامه، ارتقاء آسان دانش آموزان به کلاس های بالاتر و کافی نبودن شاخص های طیف بندی سنجش دانش آموزان عنوان کرده اند. در مقابل چهار نفر از دانش آموزان شرکت کننده در مصاحبه بر خلاف نظر کارشناسان، مدیران و معلمان با برنامه ارزشیابی کیفی توصیفی موافق نبودند و تنها یک دانش آموز با این برنامه موافق بود. دلیل مخالفت این دانش آموزان با توجه به آنچه در مصاحبه ها بیان نمودند کاهش انگیزه در دانش آموزان، عدالتی در ارزشیابی و سنجش دانش آموزان، تمایل بیشتر خانواده ها به ارزشیابی کمی و به تبع آن نگرانی آنها و دانش آموزان نسبت به دریافت بازخورد توصیفی عنوان شد.

نویسندگان

زلیخا شکاری

دانش آموخته کارشناسی ارشد رشته برنامه ریزی درسی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه الزهرا (س)

گلنار مهران

عضو هیات علمی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه الزهرا (س)