واکاوی ارتباط شرایط روانی اجتماعی محیط کار و پرخاشگری کارکنان در سطوح مختلف فعالیت بدنی مطالعه مقطعی مبتنی بر داده های کوهورت کارمندان

این مطالعه مقطعی با هدف واکاوی ارتباط بین شرایط روانی اجتماعی محیط کار شامل کنترل شغلی، نیازهای روانی، حمایت سرپرست و همکاران و ابعاد مختلف پرخاشگری، خشم، تهاجم، توهین، کینه توزی در سطوح مختلف فعالیت بدنی در کارکنان دانشگاه علوم پزشکی تبریز انجام شد. داده های مطالعه از ۲۸۹۸ کارمند شاغل در این دانشگاه که در چارچوب کوهورت سلامت کارکنان جمع آوری شده بود، مورد تحلیل قرار گرفت. شدت فعالیت بدنی با استفاده از پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی (IPAQ) در سه سطح ناکافی، کافی و بالا طبقه بندی شد. همچنین شرایط روانی اجتماعی با پرسشنامه تقاضا-کار (JCQ) و پرخاشگری با پرسشنامه ارزیابی پرخاشگری (AGQ) سنجیده شدند. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون و جزئی نشان داد که روابط بین متغیرهای روانی اجتماعی و شاخص های پرخاشگری عمدتا منفی بوده و این روابط در سطوح ناکافی و کافی فعالیت بدنی شدت بیشتری نسبت به سطح بالا نشان می دهند. به طور مشخص کنترل شغلی، نیازهای روانی، حمایت سرپرست و حمایت همکاران همبستگی منفی معنیداری با ابعاد مختلف پرخاشگری داشتند. این ارتباطات در کارکنانی که سطح فعالیت بدنی ناکافی یا کافی داشتند قوی تر بود و در کارکنان با سطح فعالیت بدنی بالا، تضعیف می شد. این یافته ها بر اهمیت بهبود شرایط حمایتی و کنترلی محیط کار و همچنین ترویج فعالیت بدنی منظم برای کاهش پرخاشگری به ویژه در میان کارکنان کم تحرک تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، فعالیت بدنی ، شرایط روانی-اجتماعی محیط کار ، کوهورت کارمندان