کاربرد حیوانات کمکی آموزش دیده در تعدیل استرس، تخفیف علائم اختلال استرس پس از سانحه و مدیریت علائم روان پریشی: یک سنتز بین رشته ای

HPA و اختلالات روانی نظیر اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و روان پریشی بار سلامت جهانی قابل توجهی را ایجاد می کنند. با وجود پیشرفت های درمانی بسیاری از بیماران به مداخلات موجود پاسخ ناکافی می دهند. این مقاله به بررسی نقش حیوانات کمکی آموزش دیده به عنوان یک مداخله مکمل می پردازد. با مرور نظام مند شواهد بالینی و عصب زیست شناختی نشان داده می شود که این حیوانات از طریق مکانیسم های فیزیولوژیک (مانند تعدیل محور ترشح اکسی توسین) و روان شناختی مانند ایجاد دلبستگی ایمن و بهبود خودکارآمدی موجب کاهش برانگیختگی فیزیولوژیک، بهبود تنظیم هیجانی و کاهش انزوای اجتماعی می شوند. اگرچه چالش هایی در زمینه استانداردسازی آموزش و ملاحظات اخلاقی وجود دارد، یافته ها حاکی از پتانسیل بالای این مداخله در تکمیل پروتکل های درمانی مرسوم است. انجام پژوهش های طولی و کارآزمایی های کنترل شده تصادفی برای تدوین راهبردهای استاندارد ضروری است.

کلیدواژه ها:

حیوانات کمکی ، اختلال استرس پس از سانحه ، روان پریشی ، تنظیم هیجان ، دلبستگی ، اکسی توسین ، درمان مکمل