بررسی ارتباط دلبستگیهای اضطرابی - اجتنابی با خودتنظیمی هیجانی و باورهای عاطفی ناکارآمد با توجه به نقش راهبردهای مقابله با استرس به عنوان متغیر میانجی در بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و تمرکز بیش فعالی

هدف این پژوهش بررسی ارتباط میان دلبستگیهای اضطرابی و اجتنابی با خودتنظیمی هیجانی و باورهای عاطفی ناکارآمد با توجه به نقش میانجی راهبردهای مقابله با استرس در بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و تمرکز بیش فعالی (ADHD) بود. این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی و از نظر هدف کاربردی است. جامعه آماری شامل کلیه بزرگسالان دارای تشخیص ADHD در شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود. در این پژوهش نمونه ای به حجم ۲۰۳ نفر با روش در دسترس انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسالان هازن و شیور (۱۹۸۷)، مقیاس خودتنظیمی هیجانی گراتز و روئمر (۲۰۰۴)، پرسشنامه باورهای عاطفی ناکارآمد دالساندرو و برتون (۲۰۰۶) و پرسشنامه راهبردهای مقابله با استرس اندلر و پارکر (۱۹۹۰) استفاده شد. داده ها پس از بررسی نرمال بودن توزیع با آزمون های کولموگروف-اسمیرنوف و شاپیرو-ویلک با آزمون رگرسیون تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین دلبستگی اضطرابی و خودتنظیمی هیجانی رابطه منفی معنادار و بین دلبستگی اجتنابی و خودتنظیمی هیجانی رابطه منفی قوی تر وجود دارد، همچنین هر دو سبک دلبستگی رابطه مثبت و معناداری با باورهای عاطفی ناکارآمد نشان دادند. افزون بر این دلبستگی های ناایمن با راهبردهای مقابله هیجان مدار و اجتنابی رابطه مثبت و با مقابله مسئله مدار رابطه منفی داشتند. در ادامه راهبرد مقابله مسئله مدار پیش بینی کننده مثبت خودتنظیمی و مقابله هیجان مدار پیش بینی کننده مثبت باورهای ناکارآمد شناخته شد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ، اضطرابی دلبستگی ، اجتنابی خود تنظیمی ، هیجانی باورهای عاطفی ناکارآمد ، راهبردهای مقابله با استرس ، اختلال نقص توجه و تمرکز بیش فعالی