تاثیر یادگیری خودتنظیمی بر انگیزش پیشرفت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر یادگیری خودتنظیمی بر انگیزش پیشرفت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم مدارس دولتی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیمی، پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس و معدل تحصیلی دانش آموزان به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده شد. روایی ابزارها با نظر متخصصان علوم تربیتی و پایایی آنها با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و از طریق آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین یادگیری خودتنظیمی و انگیزش پیشرفت رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰.۰۱). همچنین یادگیری خودتنظیمی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه معنادار داشته و قادر به پیش بینی معنادار هر دو متغیر انگیزش پیشرفت و پیشرفت تحصیلی بود. بر اساس یافته های پژوهش میتوان نتیجه گرفت که تقویت مهارت های یادگیری خودتنظیمی در دانش آموزان میتواند نقش موثری در افزایش انگیزش تحصیلی و بهبود عملکرد تحصیلی آنان ایفا کند. بنابراین توجه به آموزش راهبردهای خودتنظیمی در برنامه های آموزشی مدارس ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، انگیزش پیشرفت ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان دوره متوسطه ، علوم تربیتی