کاربست فناوری های نوین آموزشی در توانمندسازی معلمان و دگرگونی فرایند یاددهی-یادگیری

ورود فناوری های نوین آموزشی به عرصه تعلیم و تربیت، نه تنها افق های تازه ای در فرایند یاددهی-یادگیری گشوده، بلکه نقش معلمان را به عنوان عاملان اصلی این تحول دستخوش دگرگونی اساسی ساخته است. این مقاله با رویکردی تحلیلی-ترکیبی به بررسی کاربست فناوری های نوین آموزشی در توانمندسازی معلمان و دگرگونی فرایند یاددهی-یادگیری می پردازد. چارچوب نظری مقاله بر پایه مدل TPACK (دانش فناورانه-آموزشی-محتوا)، مدل شایستگی دیجیتال حرفه ای (PDC) و چارچوب SAMR برای تحلیل سطوح دگرگونی آموزشی استوار است. یافته ها نشان می دهد که توانمندسازی معلمان در عصر دیجیتال فراتر از آموزش مهارت های فنی صرف است و به پرورش شایستگی های تربیتی، اخلاقی و بازتابی نیاز دارد. فناوری های نوین از دو مسیر بر فرایند یاددهی-یادگیری تاثیر می گذارند: نخست، از طریق تغییر نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر و طراح یادگیری؛ دوم، از طریق شخصی سازی یادگیری و افزایش تعامل و انگیزه فراگیران. مقاله با ارائه مدلی تلفیقی برای توانمندسازی معلمان مبتنی بر فناوری های نوین و تحلیل چالش های فرارو، به دلالت های نظری و کاربردی برای نظام های آموزشی و برنامه های درسی تربیت معلم می پردازد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، توانمندسازی معلمان ، دگرگونی یاددهی-یادگیری ، شایستگی دیجیتال ، TPACK ، هوش مصنوعی در آموزش