تاثیر هشت هفته تمرینات پالیومتریک مقاومتی ترکیبی در محیط آبی و خشکی بر درصد توده چربی بدن زنان بدنساز ۲۰ تا ۳۰ سال

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر هشت هفته تمرینات پلایومتریک مقاومتی ترکیبی در محیط آبی و خشکی بر درصد توده چربی بدن زنان بدنساز ۲۰ تا ۳۰ سال بود. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون و دو گروه مداخله بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان بدنساز شهرستان تنکابن در سال ۱۴۰۵ بود که از میان داوطلبان واجد شرایط، ۲۴ نفر به صورت در دسترس انتخاب و پس از احراز معیارهای ورود، به طور تصادفی در دو گروه تمرین در محیط آبی و تمرین در محیط خشکی، هر گروه ۱۲ نفر، جایگزین شدند. برنامه تمرینی شامل تمرینات پلایومتریک مقاومتی ترکیبی بود که به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته، با شدت و حجم پیشرونده اجرا شد. درصد توده چربی بدن آزمودنی ها در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از کالیپر چربی سنج سه نقطه ای و بر اساس روش استاندارد اندازه گیری شد. برای تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در سطح معناداری ۰۵/۰ استفاده شد. یافته ها نشان داد که هر دو نوع تمرین پلایومتریک مقاومتی ترکیبی در محیط آبی و خشکی موجب کاهش معنادار درصد توده چربی بدن زنان بدنساز شدند؛ با این حال، مقایسه دو گروه نشان داد که میزان کاهش درصد چربی بدن در گروه تمرین در محیط آبی بیشتر از گروه تمرین در محیط خشکی بود. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که تمرینات پلایومتریک مقاومتی ترکیبی در هر دو محیط آبی و خشکی می توانند در بهبود ترکیب بدن و کاهش درصد چربی زنان بدنساز موثر باشند، اما محیط آبی به دلیل مقاومت چندجهته آب، افزایش هزینه انرژی حین تمرین، درگیری مداوم عضلات برای غلبه بر مقاومت آب و کاهش فشار مکانیکی بر مفاصل، می تواند اثربخشی بیشتری در کاهش درصد توده چربی بدن داشته باشد. بنابراین، استفاده از تمرینات پلایومتریک مقاومتی ترکیبی در محیط آبی می تواند به عنوان روشی ایمن و موثر برای بهبود ترکیب بدن زنان بدنساز پیشنهاد شود.

کلیدواژه ها:

تمرینات پالیومتریک-مقاومتی ترکیبی ، محیط آبی ، محیط خشکی ، درصد توده چربی بدن