تاثیر تمرین هوازی بر دوپامین در موش های صحرایی نر پیر مدل پارکینسون

مقدمه، بیماری پارکینسون یکی از شایع ترین اختلالات نورودژنراتیو وابسته به سن است که با تخریب تدریجی نورون های دوپامینرژیک ناحیه جسم سیاه و کاهش دوپامین در مسیر نیگروستریاتال مشخص می شود. در سال های اخیر، تمرینات ورزشی به ویژه تمرین هوازی به عنوان یک مداخله غیردارویی مطرح شده اند. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین هوازی بر سطح دوپامین در موش های صحرایی نر پیر مبتلا به مدل پارکینسون بود. روش کار، این مطالعه از نوع تجربی با طرح پس آزمون و گروه کنترل بود. تعداد ۲۴ سر موش صحرایی نر پیر به صورت تصادفی به سه گروه هشت تایی، کنترل سالم، پارکینسون، و پارکینسون + تمرین هوازی تقسیم شدند. مدل پارکینسون با استفاده از تزریق رزرپین با القا درون صفاقی انجام گردید. پس از تایید مدل، گروه تمرین به مدت ۸ هفته، تمرین هوازی روی تردمیل انجام دادند. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، حیوانات بیهوش و بافت ناحیه استریاتوم استخراج شد. میزان بیان ژن دوپامین با استفاده از روش ریل تایم اندازه گیری گردید. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰/۰۵>p تحلیل شدند.نتایج نشان داد بین سه گروه از نظر سطح دوپامین تفاوت معناداری وجود دارد. گروه پارکینسون کاهش معناداری در میزان دوپامین نسبت به گروه کنترل نشان داد. همچنین، سطح دوپامین در گروه پارکینسون + تمرین هوازی به طور معناداری بالاتر از گروه پارکینسون بود و مقادیر آن به سطح گروه کنترل نزدیک شد. بحث و نتیجه گیری، افزایش معنادار سطح دوپامین در موش های صحرایی نر پیر مبتلا به مدل پارکینسون توانسته است کاهش ناشی از تخریب نورون های دوپامینرژیک را تا حد زیادی جبران کند. این نتایج اثرات نورومحافظتی فعالیت بدنی را گزارش می دهد. تمرین هوازی می تواند به عنوان یک مداخله مکمل و غیرتهاجمی در کاهش پیشرفت اختلالات نوروشیمیایی مرتبط با پارکینسون مطرح شود.

کلیدواژه ها:

تمرین هوازی ، دوپامین ، پارکینسون ، استریاتوم ، سالمندی