نگرش معلمان نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در آموزش

گسترش فناوری های نوین و ورود هوش مصنوعی به عرصه آموزش، تحولات عمیقی در شیوه های تدریس، ارزشیابی و مدیریت کلاس درس ایجاد کرده است. در این میان، نگرش معلمان به عنوان یکی از مهم ترین عوامل انسانی در فرایند یاددهی–یادگیری، نقش تعیین کننده ای در میزان موفقیت یا ناکامی بهره گیری از هوش مصنوعی در مدارس دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نگرش معلمان نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در آموزش انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی، به بررسی ابعاد شناختی، عاطفی و رفتاری نگرش معلمان می پردازد و عوامل موثر بر پذیرش یا مقاومت آنان را تحلیل می کند. یافته های نظری نشان می دهد که میزان آشنایی با فناوری، تجربه حرفه ای، حمایت سازمانی و باورهای آموزشی، از مهم ترین متغیرهای تاثیرگذار بر نگرش معلمان هستند. همچنین نگرانی هایی همچون کاهش نقش انسانی معلم، مسائل اخلاقی و چالش های مهارتی از جمله موانع احتمالی پذیرش هوش مصنوعی به شمار می روند. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای سیاست گذاری آموزشی، طراحی دوره های توانمندسازی معلمان و توسعه زیرساخت های فناورانه در نظام آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نگرش معلمان ، فناوری آموزشی ، نوآوری در آموزش