تعیین اثر یک دوره تمرین آمادگی جسمانی بر قابلیت هماهنگی حرکتی زنان خانهدار غیر فعال در زابل

هماهنگی عمومی حرکتی بهعنوان یک فرآیند مهم در اکتساب مهارتهای حرکتی شناخته شده است. هدف پژوهش حاضر تعیین تاثیر یک دوره تمرین آمادگی جسمانی بر قابلیت هماهنگی حرکتی زنان خانهدار غیر فعال شهر زابل بود. شرکت کنندگان این پژوهش شامل ۴۰ نفر(۲۰ نفر کنترل و ۲۰ نفر گروه تجربی) با دامنه سنی ۳۰ تا ۵۰ (۱۵/۱±۲۲/۳۸) سال بودند که به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کرده و بعد از انجام پیش آزمون بهطور مساوی بهدو گروه کنتر ل و تجربی تقسیم شدند. متغیر مستقل که شامل تمرینات آمادگی جسمانی بود ۱۶ جلسه و هر هفته ۳ جلسه بر آزمودنیها اعمال شد. هماهنگی عمومی بهوسیله آزمون چنزو بنجامین(۲۰۱۳) ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از spss نسخه ۱۹ انجام شد. نتایج پژوهش اختلاف معناداری را در هماهنگی عمومی گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل، متعاقب اعمال متغیر مستقل نشان نداد. با توجه به یافتههای این پژوهش میتوان چنین نتیجهگیری کرد که برنامههای آمادگی جسمانی هرچند هماهنگی عمومی حرکتی را تغییر میدهند ولی این تغییر معنادار نبوده است.

کلیدواژه ها:

تمرین آمادگی جسمانی ، زنان خانهدار ، هماهنگی عمومی