تاثیر روابط عاطفی معلم و دانش آموز به یادگیری

این مقاله با هدف بررسی تاثیر کیفیت روابط عاطفی بین معلم و دانش آموز بر فرآیند یادگیری،به مرور نظام مند یافته های پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی می پردازد. شواهد تجربی قوی، از جمله مطالعات طولی، فراتحلیل ها و مرورهای نظام مند، نشان می دهند که رابطه عاطفی مثبت و حمایتگر معلم-دانش آموز، یک پیش بین کننده قدرتمند برای پیامدهای تحصیلی، اجتماعی-هیجانی و انگیزشی است. یک فراتحلیل درجه دوم نشان داد که رابطه مثبت معلم و دانش آموز با پیشرفت تحصیلی، همبستگی متوسط مثبت دارد. همچنین، یک مقاله مروری نظام مند تایید کرد که کیفیت این رابطه به طور معناداری با عملکرد تحصیلی، خودپنداره، تنظیم هیجان و رفتارهای سازگارانه در کودکان مرتبط است. در بافت ایرانی نیز پژوهش ها حاکی از آن است که رابطه عاطفی مطلوب با افزایش انگیزش تحصیلی، ارتقای تعاملات اجتماعی، کاهش اضطراب یادگیری و بهبود کلی کیفیت یادگیری همراه است. این مقاله پس از مرور مبانی نظری (به ویژه نظریه دلبستگی)، به سنتز مکانیسم های تاثیرگذاری این رابطه (از جمله ایجاد امنیت هیجانی، تقویت خودتنظیمی و افزایش درگیری تحصیلی) می پردازد و در پایان، پیامدهای عملی برای بهبود کیفیت تعاملات در محیط های آموزشی و جهت گیری های پژوهشی آینده را ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

رابطه معلم-دانش آموز ، دلبستگی ، یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، حمایت عاطفی ، مرور نظام مند