تاثیر سبک های تدریس معلمان بر عملکرد دانش آموزان

آموزش و پرورش به عنوان ستون فقرات توسعه پایدار هر جامعه ای، همواره نیازمند بازنگری و بهبود مستمر است. در این میان، نقش معلم و شیوه های تدریس وی یکی از حیاتی ترین عوامل تعیین کننده کیفیت یادگیری و در نهایت، عملکرد تحصیلی دانش آموزان محسوب می شود. این مقاله با هدف بررسی عمیق و تحلیلی تاثیر سبک های مختلف تدریس معلمان بر ابعاد گوناگون عملکرد دانش آموزان (شناختی، عاطفی و مهارتی) تدوین شده است. مسئله اصلی این پژوهش، ناهماهنگی میان سبک های غالب تدریس در کلاس های درس با نیازها و سبک های یادگیری متفاوت دانش آموزان و پیامدهای منفی آن بر فرآیند یاددهی-یادگیری است. با توجه به ماهیت موضوع و نیاز به بررسی جامع ادبیات موجود، روش تحقیق حاضر، مروری تحلیلی بر منابع معتبر دانشگاهی، مقالات پژوهشی داخلی و خارجی، و چارچوب های نظری مرتبط با روانشناسی یادگیری و تعلیم و تربیت است. نتایج حاصل از این مرور نشان می دهد که سبک های تدریس تعاملی، مشارکتی و دانش آموزمحور به طور معناداری با افزایش عمق یادگیری، بهبود مهارت های حل مسئله و تقویت جنبه های عاطفی و انگیزشی دانش آموزان در ارتباط هستند، در حالی که اتکای صرف به سبک های معلم محور (مانند سخنرانی) ممکن است به کاهش خلاقیت و انگیزه منجر شود. این پژوهش با ارائه چارچوبی برای درک بهتر این رابطه، راهکارهایی برای انطباق سبک های تدریس با نیازهای متنوع یادگیرندگان ارائه می دهد تا کیفیت آموزش ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری عمیق ، تعامل معلم-دانش آموز ، روش های تدریس نوین