بررسی رابطه کیفیت زندگی در مدرسه با خودشکوفایی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهر گنبدکاووس

هدف از پژوهش حاضر تعیین رابطه ی بین کیفیت زندگی در مدرسه با خودشکوفایی دانشآموزان پایه ششم ابتدایی شهر گنبدکاووس بود. روش پژوهش کمی- توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان پایه ششم ابتدایی شهر گنبدکاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ که تعداد آن ها ۹۵۰ نفر است. روش نمونه گیری و روش برآورد حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران تعداد ۲۷۴ نفر محاسبه و با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چند مرحلهای انتخاب شده است. به این صورت که ابتدا شهر گنبدکاووس به ۵ منطقه، شمال، جنوب، غرب، شرق و مرکز تقسیم و از هر منطقه به شکل تصادفی یک مدرسه و از هر مدرسه یک کلاس انتخاب و برای تحلیل مورد بررسی قرار گرفت. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه کیفیت زندگی در مدرسه اینلی و بورک (۱۹۹۹) و پرسشنامه خودشکوفایی دانشآموزان اهواز (۱۳۸۰) استفاده شد. دادهها با استفاده از آزمونهای آمار توصیفی و روش ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره تحلیل شده است. نتایج نشان داد که بین کیفیت زندگی در مدرسه با خودشکوفایی دانشآموزان پایه ششم ابتدایی شهر گنبدکاووس رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد و کیفیت زندگی در مدرسه قادر به پیش بینی خودشکوفایی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، خودشکوفایی ، دانش آموزان