رنج بی پایان فراموش شدگی، زندگی در سکونت گاه های غیررسمی بدون هویت قانونی

زمینه و هدف: مسئله عدم برخورداری از شناسنامه در ایران، با توجه به ثبت واقعه تولد در مدت زمانی کوتاه، حکایت از وقوع بی عدالتی بین نسلی دارد. فقدان هویت قانونی، افراد را به حاشیه نشینی و مهاجرت ناگزیر می کند؛ ازاین رو، نباید آنان را با سایر گروه های حاشیه نشین یکسان دانست. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف واکاوی عمیق در معنای زندگی از دید افراد فاقد هویت قانونی و بازنمایی درک و تجربه زیسته این افراد انجام شد.روش و داده ها: این پژوهش مبتنی بر پارادایم تفسیری و با رویکرد پدیدارشناسی توصیفی انجام شد. مشارکت کنندگان با استفاده از نمونه گیری گلوله برفی انتخاب شدند و نمونه گیری تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت که با ۱۵ مشارکت کننده حاصل شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختمند گردآوری و پس از پیاده سازی، از طریق کدگذاری اولیه، کدگذاری متمرکز و کدگذاری نظری تحلیل شدند. در مرحله کدگذاری نظری نیز از روش مقایسه مستمر بهره گرفته شد.یافته ها: یافته ها در قالب شش مضمون اصلی و نه مضمون فرعی نشان داد که افراد فاقد هویت در این زیست جهان، با تجربه مداوم ترس از رد مرز شدن، محرومیت از حقوق اولیه، طرد، اضطراب، تنفر از خود و آسیب پذیری دائمی ر و به رو هستند. افراد فاقد هویت حسی ناخوشایندی به اجداد خود دارند که سرنوشت شوم زمان حال آنان را رقم زده اند. آزادی های فردی و حقوق شهروندی آنان به حالت تعلیق درآمده است و افراد فاقد هویت از نظر قانونی به انسان هایی بی نام و نامرئی تبدیل شده اند؛ ازاین رو، هیچ امیدی به آینده ندارند.بحث و نتیجه گیری: یافته های پژوهش امکان درک معانی ذهنی مشارکت کنندگان را فراهم می کند. زیست فاقد هویت، اجباری است که نسل های پیشین به این مردم تحمیل کرده اند. بی هویتی چیزی فراتر از فقر در همه شکل های آن است؛ زیرا، بدون هویت همه راه حل ها برای حل مشکلات به «دریافت شناسنامه و پیدا کردن هویت قانونی» منتهی می شود.

کلیدواژه ها:

بدون هویت قانونی ، بدون شناسنامه ، بلوچ ، سکونت گاه غیررسمی ، حقوق شهروندی تعلیق شده