پارادوکس فناوری: تحلیل تاثیر دوگانه هوش مصنوعی بر رفاه - شواهدی از کشورهای پیشرو

مقدمه: در سالهای اخیر، پیشرفت های سریع در فناوری های هوش مصنوعی به عنوان یک محرک فناوری محور و تحولآفرین، فعالیت های اقتصادی و اجتماعی را بازآرایی کرده و پیامدهای عمیقی برای متغیرهای اقتصادی از جمله رفاه به دنبال داشته است. از اینرو، هدف اصلی پژوهش بررسی آثار هوش مصنوعی بر رفاه است. روش: برای انعکاس وضعیت رفاه از شاخص لگاتوم استفاده شد. همچنین، به منظور درک بهتر روابط پویا بین متغیرها و بررسی معناداری مجراهای اثرگذاری هوش مصنوعی بر رفاه، از رویکرد داده های پانلی پویا بهره برده شد. داده های مورد استفاده بر پایه اطلاعات سری زمانی بیست کشور پیشرو در حوزه هوش مصنوعی قرار دارد و بازه زمانی ۲۰۱۷-۲۰۲۳ را در بر می گیرد. یافته ها: هوش مصنوعی از مجراهای مختلف بر رفاه اثر می گذارد. از یکسو، رشد اقتصادی ناشی از توسعه فناوری های هوش مصنوعی و افزایش امید به زندگی، اثرات مثبت و معناداری بر ارتقای رفاه دارند. از سوی دیگر، در صورت نبود سرمایه انسانی کافی و وجود نابرابری درآمدی بالا، گسترش هوش مصنوعی می تواند به تشدید جابه جایی نیروی کار، افزایش بیکاری و کاهش سطح رفاه منجر شود. بحث: هوش مصنوعی ظرفیتی چشمگیر برای بهبود رفاه بشر دارد، اما تحقق این ظرفیت مستلزم سیاست های هوشمندانه ای است که رشد فناوری را در مسیر عدالت اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی هدایت کنند. به طور مشخص، بهره گیری از ظرفیت های مثبت این فناوری نیازمند سیاست های مکمل در حوزه بازآموزی نیروی کار، کاهش نابرابری و توسعه کاربردهای سلامت محور است.

کلیدواژه ها:

Artificial Intelligence ، Economic Growth ، Panel GMM Approach ، Productivity ، Welfare. ، بهره وری ، رشد اقتصادی ، رفاه ، رویکرد گشتاورهای تعمیم یافته پانلی ، هوش مصنوعی.