بررسی رابطه بین پایداری و تاب آوری شهری در شهر جدید پردیس از دیدگاه خبرگان شهری

زمینه و هدف مدیریت شهری در عصر شهرنشینی گسترده کنونی نیازمند الزامات چندسطحی و مرکب به منظور مقابله با چالش های پیچیده و آتی شهرها است. نگاهی بر ادبیات نوین پایداری در شهرهای امروزی نشانگر تثبیت جایگاه پایداری شهری و تاب آوری شهری است. از این نظر، شناخت بیشتر دامنه اشتراک و افتراق در این مولفه ها ازجمله این الزامات به ویژه در عرصه کمتر شناخته شده شهرهای جدید به عنوان بستر نوینی از شهرنشینی به شمار می رود. هدف از این پژوهش، بررسی رابطه بین پایداری و تاب آوری شهری از دیدگاه خبرگان شهری در شهر جدید پردیس تهران هست. روش رویکرد پژوهش، کمی و دارای ماهیت کاربردی است. ابزارهای جمع آوری داده های پژوهش شامل استفاده از یک پرسش نامه محقق ساخته و منطبق با منطق استدلال قیاسی و جمع آوری نظرات ۶۶ خبره در شهر جدید پردیس می باشد.  یافته ها نتایج نشان دهنده سطح پایین پایداری در پردیس (<۳) بود. این شاخص همبستگی معنادار و مستقیمی با تاب آوری شهر داشت (۰/۰۵>P). علاوه براین، پایداری شهری و تاب آوری شهری از طریق تاب آوری اجتماعی (۰/۴۲۰)، تاب آوری اقتصادی (۰/۳۹۵)، تاب آوری نهادی (۰/۵۳۸) و تاب آوری محیطی (۰/۵۴۷) با یکدیگر روابط غیرمستقیم داشتند. مطابق یافته ها، توجه عمیق تر به پایداری و تاب آوری شهری در شهرهای تازه ساخته شده و تمرکز بر نقاط قوت و ضعف تخمین زده شده برای هم افزایی این دو جنبه کلیدی توسعه پایدار شهری توصیه می شود. نتیجه گیری درمجموع، نتایج پژوهش بیانگر ضرورت توجه مشترک و عمیق تر به دو مولفه پایداری شهری و تاب آوری شهری در شهرهای جدید و تمرکز بر نقاط قوت و ضعف برآوردی به منظور هم افزایی این دو مقوله کلیدی مدیریت پایدار شهری است.

کلیدواژه ها:

Urban sustainability ، Urban resilience ، Sustainable urban development ، Pardis ، پایداری شهری ، تاب آوری شهری ، توسعه پایدار شهری ، پردیس