تاویل متون وحیانی کتیبه ها با روایتگری محراب مسجد جامع کرمان

کتیبه های مساجد به ویژه در فضای محراب صرفا عناصر تزئینی یا آرایه های بصری محسوب نمی شوند بلکه واجد ساختاری معناشناختی و نمادین هستند که در پیوندی عمیق با سازمان فضایی، کارکرد آیینی و تجربه ی ادراکی مخاطب معنا می یابند. این کتیبه ها با انتخاب آیات قرآنی، نحوه استقرار، توالی متنی و ارتباط با سایر عناصر کالبدی به مثابه متنی فضایی عمل کرده و امکان خوانش چندلایه تاویلی و روایت محور را فراهم می سازند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ظرفیت های تاویلی و روایت گرایانه ی کتیبه های محراب مسجد جامع کرمان انجام شده و در پی آن است تا نقش این کتیبه ها را در شکل دهی به معنا و هدایت تجربه قدسی مخاطب تبیین کند. روش تحقیق در این پژوهش کیفی و مبتنی بر رویکرد تفسیری و تاریخی است. داده ها از طریق مطالعات اسنادی، مشاهدات میدانی از فضای محراب و تحلیل تفسیری آیات قرآنی گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که چینش هدفمند آیات، توالی معنادار متون و جایگاه فضایی کتیبه ها در محراب مسجد جامع کرمان زمینه شکل گیری نوعی روایت معنایی پیوسته را فراهم می آورد که مفاهیم بنیادینی چون نبوت، امامت و هدایت الهی را در قالب ساختاری منسجم بازنمایی می کند. بر این اساس می توان محراب مسجد جامع کرمان را به عنوان بستری برای روایت گری فضایی و معناپردازی قدسی در معماری اسلامی دانست.اهداف پژوهش:۱. عبور از نگاه صرفا صوری و پرداختن به لایه های معنایی و روایی معماری مذهبی۲. واکاوی نحوه انتقال مفاهیم قدسی در کالبد مسجد جامع کرمانسوالات پژوهش:۱. کارکرد روایی و تفسیری کتیبه ها در ساختار فضایی مسجد جامع کرمان چگونه است؟۲. کتیبه های این محراب چه روایت و مفهومی را در بردارند؟

کلیدواژه ها:

تاویل متون ، روایت گری فضایی ، کتبیه نگاری قرآنی ، رمزگان معماری ، محراب مسجد جامع کرمان