شناسایی عوامل پیش بینی کننده رضایتمندی از فضاهای سبز و نحوه مدیریت آن ها: مطالعه موردی شهر مشهد

تجارب حاصل در کشورهای مختلف نشان می­دهد که یگانه راهکار توسعه شهرها، راه­حل­های مبتنی بر طبیعت است. چنین رویکردهایی به نحوه تفکر جوامع در مورد طبیعت بستگی دارد. نوع نگاه مردم به طبیعت هم به ارزش­ها، باورها و نگرش آنان مربوط است. در پروژه­های توسعه و تجهیز فضاهای سبز شهری، این مسئله اهمیت بیشتری دارد. اما شناخت این مقولات و استفاده از آنها در مدیریت و اجرا، با مشکلاتی همراه است. بنابراین، علی­رغم مزایای این ابزارها در توسعه و تجهیزات فضاهای سبز، بهره­مندی از آنها چندان معمول نیست. فرض این بررسی آن بود که ارزش­های مدنظر مردم از طریق سه مقوله اعتماد، دانش و باور پیش­بینی­کننده­های مناسبی برای تعیین میزان رضایتمندی از فضای سبز و مدیریت این مجموعه در شهر مشهد می­باشد. برای آزمون این فرض، از روش تحقیق توصیفی و تحلیلی استفاده گردید. داده­های مورد نیاز با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته از نمونه­ای به حجم ۳۸۵ نفر گردآوری شد. داده­های به دست آمده با استفاده از میانگین، رگرسیون خطی تعمیم یافته و تحلیل معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل گردید. نتایج نشان داد که سیاست­گذاری­ها در سطوح ملی و محلی، رویکردهای مورد توجه مردم را تحت تاثیر قرار می­دهد و رضایت و اعتماد زمانی شکل می­گیرد که فضاهای سبز شهری امتیازات اجتماعی-اکولوژیکی لازم را در اختیار ساکنین قرار دهد. بنابراین، درک ارتباط با طبیعت برای پیش بینی شناخت­های انتزاعی ضروری می­باشد. همچنن تفاوت در ترکیب و ساختار پوشش گیاهی بر نگرش­ها و ترجیحات مردم اثرگذار است. به­طورکلی، ارزش­ها و باورهای مردم اغلب نسبت به فضاهای سبز شهری مثبت و معمولا هم پایدار می­باشد، اما این روند در ارتباط با مدیریت این حوزه چنین نیست.

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، ارزش ها ، باورها ، نگرش ها ، مشهد