طراحی مدل کیفی اقتدار در محیط های ورزشی

اقتدار یکی از اشکال بسیار کارآمد نفوذ است و مطمئن تر و پر دوام تر از اجبار می باشد؛ همیشه سعی رهبران بر آن ست که نفوذهای خود را به صورت اقتدار درآورند. اکثر مطالعات موجود در حوزه اقتدار مربی بر رویکردهای کمی و نظری تکیه دارند و مدل های کیفی جامع که ابعاد مختلف اقتدار را در محیط های ورزشی بررسی کنند، کمتر مورد توجه قرار گرفته اند که نیازمند توسعه هستند. این پژوهش با هدف طراحی مدلکیفی اقتدار در محیط های ورزشی انجام شد. روش تحقیق کیفی و از نوع داده بنیاد با رویکرد سیستماتیک استراوس و کوربین بود. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۶ خبره دانشگاهی و ورزشی گردآوری و در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و گزینشی تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد اقتدار در محیط های ورزشی متاثر از پنج مقوله اصلی است: شرایط علی (اعتماد، توانمندی فردی و گروهی، مدیریت و رهبری)، شرایط زمینه ا ی (فرهنگ سازمانی، تعاملات تیمی)، شرایط مداخله گر (نقص ارتباطات، فقدان انگیزه)، راهبردها (رهبری مثبت، شفافیت، مشارکت در تصمیم گیری) و پیامدها (افزایش عملکرد، توسعه مهارت ها). نتیجه گیری: نتایج تاکید می کند اقتدار در ورزش نه به عنوان ابزار سلطه، بلکه به مثابه فرآیندی تعاملی، اخلاق محور و مبتنی بر اعتماد متقابل شکل می گیرد که مشروعیت آن وابسته به صلاحیت حرفه ای، رفتار عادلانه و توانمندسازی روانی مربیان است. این مدل با ارائه راهبردهایی مانند بازخورد سازنده، آموزش هوش هیجانی و ساختارهای حمایتی، چارچوبی برای بهبود مدیریت تیم ها و سیاست گذاری در نهادهای ورزشی فراهم می کند. پژوهش حاضر با تکیه بر رویکردی بومی و چندسطحی، گامی به سوی درک پویایی های اقتدار در محیط های پویای ورزشی محسوب می شود

کلیدواژه ها:

اقتدار ، محیط ورزشی ، مدل کیفی ، رهبری تحول آفرین