بازنمایی آینده های در معرض خطر در انیمیشن سینمایی وال-یی

بحران زیست محیطی معاصر صرفا به تخریب طبیعت یا اختلال در نظام های زیست محیطی محدود نمی شود، بلکه به بحرانی در سطح ادراک و تصور آینده نیز تبدیل شده است. ازاین رو، فهم نسبت میان پایداری، بازنمایی فرهنگی و تخیل آینده محور اهمیت فزاینده ای در مطالعات هنر و رسانه یافته است. هدف این پژوهش تبیین چگونگی صورت بندی آینده در نسبت میان ناپایداری زیست محیطی، بازنمایی اکوسینمایی و آینده مندی دیستوپیایی است. بر این اساس، پرسش اصلی پژوهش این است که آینده در انیمیشن سینمایی وال یی چگونه از خلال رابطه میان ناپایداری محیطی، بازنمایی اکوسینمایی و آینده مندی دیستوپیایی شکل می گیرد. پژوهش با رویکردی کیفی و مبتنی بر خوانش تحلیلی- تفسیری متن سینمایی و با تکیه بر تحلیل محتوای کیفی هدایت شده انجام شده است؛ در این فرایند، معنا نه در عناصر منفرد، بلکه در روابط میان این سه ساحت جست وجو می شود. یافته ها نشان می دهد وال یی آینده را نه به صورت افقی کاملا مسدود و نه به مثابه چشم اندازی رهایی بخش، بلکه در قالب امکانی تعلیق یافته، مشروط و آسیب پذیر بازنمایی می کند. زمین متروک، انباشت پسماند، میانجی گری فناورانه و جهان سازی سینمایی، در کنار یکدیگر تجربه ای از آینده ای ناپایدار و در معرض فرسایش را شکل می دهند. بر اساس این یافته ها، مفهوم «آینده های در معرض خطر» می تواند به عنوان چارچوبی تحلیلی برای تبیین نحوه صورت بندی آینده در نقطه تلاقی ناپایداری زیست محیطی، بازنمایی فرهنگی و تخیل دیستوپیایی به کار گرفته شود. این چارچوب، تحلیل بحران زیست محیطی را از توصیف پیامدهای تخریب طبیعت فراتر می برد و آن را به بررسی شرایط امکان یا تعلیق آینده پیوند می دهد.

کلیدواژه ها:

پایداری ، اکوسینما ، بازنمایی ، آینده مندی دیستوپیایی ، آینده های در معرض خطر ، وال-یی