فلسفه عبادت و نسبت آن با تکامل و تعالی انسان از منظر نهج البلاغه

عبادت اصل تشریعی از سوی خدا و فرایندی تکاملی مبتنی بر باور و معرفت است که انسان را از تصدیق ذهنی به یقین قلبی می رساند و زمینه رشد معنوی و تقرب او را به خداوند، هموار می کند. حکمت و بازتا فلسفه عبادت در نهج البلاغه، برخاسته از یک نگاه عارفانه و عاقلانه انسانی است که تبیین و بررسی آن، هدف اصلی این پژوهش است. از آنجا که در عصر حاضر، خطر فروکاست عبادت به مناسک صوری یا ابزار سودمحور وجود دارد، شناخت فلسفه عبادت از اهمیتی ویژه برخوردار است؛ زیرا می تواند مسیر عبودیت واقعی را برای بسیاری از مخاطبان روشن نماید. سوال اصلی پژوهش این است که حکمت تشریع عبادت و چگونگی نسبت آن با تکامل و تعالی انسان، در اندیشه امام علی (ع) چگونه بازتاب یافته است. این تحقیق با روش توصیفی تحلیلی نوشته شده و متن نهج البلاغه، منبع اصلی آن است. یافته های پژوهش نشان می دهد که فلسفه عبادت در نگرش علوی، تجلی عشق و معرفت و سپاس انسان به خداوند است که استکمال وجودی او را در پی دارد. فرایند عبادت از ناحیه انسان، از معرفت او نسبت به خداوند و جایگاه خودش برخاسته و زمینه تکامل و تعالی او را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

فلسفه عبادت ، استکمال انسان ، نسبت عبادت و کمال انسان ، معرفت ، عبودیت ، نهج البلاغه