اثربخشی آموزش انگیزش تحصیلی بر خوش بینی و امید تحصیلی دانش آموزان

پیشینه و اهداف: پژوهش حاضر با هدف اثربخشی آموزش انگیزش تحصیلی بر خوش بینی و امید تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش: این پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه دهم دبیرستان های پسرانه ناحیه ۲ شهر زاهدان در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایدهی شدند. دانش آموزان گروه آزمایش ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش انگیزش تحصیلی بریر (۲۰۰۶) را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل این آموزش را دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های امید به تحصیل خرمایی و کمری (۱۳۹۶( و خوش بینی تحصیلی اسچنن- موران و همکاران (۲۰۱۳) استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری در محیط SPSS-۲۷ تحلیل شد. یافته ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد آموزش انگیزش تحصیلی سبب بهبود خوش بینی تحصیلی (۰۵/۰ > p، ۰۹/۱۳ (F=و امید تحصیلی (۰۵/۰ > p، ۴۵/۴ (F=در دانش آموزان شده است. نتیجه گیری: آموزش انگیزش تحصیلی با ایجاد شرایطی چون محیط حمایتی، بهبود رابطه، انتظارات و افکار واقع بینانه و درگیری شناختی سبب افزایش خوش بینی و امید تحصیلی دانش آموزان شده است؛

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، امید تحصیلی ، خوش بینی تحصیلی ، دانش آموزان ، آموزش