نقش واسطه ای معنا در زندگی و احساس تنهایی در پیشبینی افکار خودکشی بر اساس شکست عاطفی

هدف: افکار خودکشی یک مسئله مهم در حوزه سلامت عمومی است که تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد. هدف این مطالعه تعیین رابطه شکست عاطفی و افکار خودکشی با نقش میانجی احساس تنهایی و معنا در زندگی بود، روش: این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی با روش مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آمار پژوهش را کلیه دانشجویان ساکن شهر تهران در بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال تشکیل می دادند. نمونه پژوهش به شیوه دردسترس انتخاب شد. ابزارها شامل پرسشنامه شکست عاطفی (راس، ۱۹۹۹)، افکار خودکشی (بک و همکاران، ۱۹۷۹)، معنای زندگی (استگر و همکاران، ۲۰۰۶) و احساس تنهایی (دیتوماسو و همکاران، ۲۰۰۴) بود.  حجم نمونه این پژوهش ۴۲۴ نفر بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از معادلات ساختاری و نرم افزار های SPSS و AMOS انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد داده ها با مدل برازش داشته و تمامی مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم معنادار بودند  (p < ۰/۰۵). شکست عاطفی تاثیر مستقیم بر افکار خودکشی (β = ۰/۱۵) و بر احساس تنهایی (β = ۰/۴۶) داشت. شکست عاطفی تاثیر معکوس بر معنا در زندگی (β = -۰/۲۰) نشان داد. معنا در زندگی تاثیر معکوس بر افکار خودکشی (β = -۰/۲۲) و احساس تنهایی تاثیر مستقیم بر افکار خودکشی (β = ۰/۲۹) داشت. مسیرهای غیرمستقیم نیز از طریق میانجی گری معنا در زندگی (CI [۰/۰۲, ۰/۰۸]) و احساس تنهایی CI [۰/۰۹, ۰/۱۸]) بر افکار خودکشی معنادار بودند . نتیجه گیری: بخشی از تاثیر شکست عاطفی بر افکار خودکشی از طریق تغییرات در احساس تنهایی و معنا در زندگی اعمال می شود. مداخلاتی که بر تقویت پیوندهای اجتماعی و تشویق به مشارکت در فعالیت های معنادار تمرکز کنند، می توانند به کاهش خطر خودکشی در افرادی که شکست عاطفی را تجربه کرده اند، کمک کنند.

کلیدواژه ها:

Suicidal Ideation ، Romantic breakdown ، Loneliness ، Meaning in Life ، Students ، افکار خودکشی ، شکست عاطفی ، احساس تنهایی ، معنا در زندگی ، دانشجویان