پیش بینی اضطراب رقابتی بر اساس میل به موفقیت و خودکارآمدی ورزشی با میانجی گری نگرش های ناکارآمد در زنان دو ومیدانی کار شهر اصفهان

زنان به دلیل مسائل فرهنگی و داشتن مسئولیت های خانوادگی فشار بیشتری تحمل کرده که در عملکرد ورزشی آن ها تاثیر داشته و منجر به اضطراب و تنش بیشتری در شرایط رقابتی می شود. پژوهش حاضر به پیش بینی اضطراب رقابتی بر اساس میل به موفقیت و خودکارآمدی ورزشی با میانجی گری نگرش های ناکارآمد در زنان دو و میدانی کار شهر اصفهان می پردازد. روش پژوهش توصیفی - همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل زنان دو میدانی کار شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ به تعداد ۱۵۰ نفر بودند که با استفاده از روش نمونه گیری کل شمار همه آن ها به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه اضطراب حالتی رقابتی مارتینز و همکاران (۱۹۹۰)، پرسشنامه تمایل به موفقیت هلمریچ و اسپنس (۱۹۹۷)، مقیاس خودکارآمدی ورزشی بشارت و همکاران (۲۰۰۹) و مقیاس نگرش های ناکارآمد پاور و همکاران (۱۹۹۴) استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از نرم افزار SPSS-۲۶ و تحلیل مدل یابی معادلات ساختاری با کمک نسخه ۳ نرم افزار Smart-Pls استفاده شد. نتایج نشان داد مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است. اضطراب رقابتی بر اساس میل به موفقیت و خودکارآمدی ورزشی با میانجی گری نگرش های ناکارآمد در زنان دوومیدانی کار شهر اصفهان پیش بینی پذیر است.

کلیدواژه ها:

اضطراب رقابتی ، خودکارآمدی ورزشی ، میل به موفقیت ، نگرش های ناکارآمد