<span dir="RTL" lang="AR-SA">ویژگی های جمعیت شناختی و روش های خودکشی در استان اصفهان طی سال های <span dir="RTL" lang="FA">۱۳۹۴<span dir="RTL" lang="AR-SA"> تا <span dir="RTL" lang="FA">۱۳۹۹: <span dir="RTL" lang="AR-SA">یک مطالعه ی مقطعی

مقدمه: خودکشی از مسائل مهم سلامت عمومی و تحت تاثیر تعاملات متعدد عوامل جمعیت شناختی، روانی- اجتماعی قرار دارد. با توجه به وجود نتایج متفاوت و نیاز به داده های روزآمد، این مطالعه با هدف الگوهای جمعیت شناختی و روش های خودکشی در استان اصفهان طراحی شد. روش ها: این مطالعه به صورت مقطعی- طولی روی موارد خودکشی ثبت شده در پورتال جامع داده های خودکشی کشور در استان اصفهان از اول فروردین ماه ۱۳۹۴ تا پایان اسفندماه ۱۳۹۹ انجام شد. کلیه موارد خودکشی که به بیمارستان های تحت پوشش مرکز بهداشت استان گزارش شده بودند، وارد مطالعه شدند. داده ها با به کارگیری آمار توصیفی و رگرسیون لجستیک گزارش گردید. یافته ها: در مطالعه، ۳۲۴۳۴ مورد خودکشی ثبت شد که ۴٫۸۶ درصد (۲۸۰۳۱ مورد) زنده و ۲ درصد (۶۵۷ مورد) منجر به فوت قطعی بود. فراوانی موارد خودکشی در زنان (۵۸/۴ درصد) بیشتر از مردان بود، اما مرگ ناشی از خودکشی در مردان (۳۸۸ مورد) بیش از زنان (۲۶۹ مورد) مشاهده شد. بیشترین فراوانی سنی مربوط به سن ۱۸ سالگی (۱۴۶۷ مورد) بود. شایع ترین روش خودکشی، مسمومیت دارویی (۸۶/۷ درصد) و کشنده ترین روش ها به ترتیب سلاح گرم (۵۹ درصد مرگ) و حلق آویز (۵۸/۲ درصد مرگ) بودند. بر اساس تحلیل رگرسیون لجستیک، شانس مرگ ناشی از خودکشی در مردان ۱/۳۵ برابر زنان (۰/۰۰۵ = P)، با افزایش هر سال سن ۱/۰۲ برابر (۰/۰۰۱ > P) و در افراد مطلقه ۴/۱۸ برابر سایر گروه ها بود (۰۰۱۰ > P). همچنین روش خودکشی با سوزاندن (سوختگی) نسبت به سایر روش ها، ۳۲/۶ برابر شانس مرگ را افزایش داد (۰۰۱/۰ > P). نتیجه گیری: با توجه به شانس بیشتر مرگ در مردان، افراد مطلقه و روش سوزاندن، پیشنهاد می شود مداخلات پیشگیرانه برای غربالگری هدفمند در گروه های پرخطر و محدود کردن دسترسی به روش های کشنده برنامه ریزی شوند.

کلیدواژه ها:

خودکشی ، عوامل دموگرافیک ، اجتماعی ، مقطعی ، اصفهان ، ایران