تاثیر تعاملات مستقیم دولت با مردم بر تقویت حکمرانی مشارکتی: مطالعه موردی سفرهای استانی دولت سیزدهم با تاکید بر استان خوزستان

این پژوهش به بررسی نقش تعاملات مستقیم دولت، به ویژه بازدیدهای استانی، در ارتقای حکمرانی مشارکتی در خوزستان می پردازد. چارچوب مفهومی بر پایه ترکیبی از نظریه های حکمرانی چندسطحی و اصول کلیدی نهج البلاغه (مانند عدالت، مشورت و مسئولیت پذیری متقابل) بنا شده است تا با شرایط محلی همخوانی داشته باشد. داده ها از طریق روش ترکیبی جمع آوری شد: ۲۸۶ پرسشنامه استاندارد از ساکنان ۱۰ شهرستان، گفت وگوهای عمیق با ۱۲ ذی نفع اصلی و بررسی چهار سند رسمی. نتایج حاکی است که تعاملات مستقیم دولت، قوی ترین عامل پیش بینی کننده پیشرفت حکمرانی مشارکتی به شمار می رود (ضریب استاندارد شده =۰.۸۱، سطح معناداری<۰.۰۰۱). هرچند اعتماد عمومی (میانگین ۳.۸۹) و مسئولیت پذیری سازمان ها (۳.۶۵) در سطح مناسبی ارزیابی شد، اما شفافیت در توزیع منابع (۳.۴۰) و درگیرشدن گروه های حاشیه ای (کمتر از %۱۵) همچنان مشکلات عمده ای هستند. تنوع فرهنگی قومی استان با تاثیر منفی %۶۰، لزوم الگو های محلی محور را برجسته می سازد. یافته ها تایید می کند که بازدیدهای استانی اگرچه در کوتاه مدت اعتماد را افزایش می دهد، اما برای دوام تاثیر، نیاز به ساختارهای پایدار (مانند سامانه های نظارت مداوم)، محلی سازی برنامه ها (ادغام ارزش های بومی اسلامی) و بهبود مصوبات با توجه به نرخ اجرای فعلی %۲۰ در زمینه عدالت دارند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی مشارکتی ، تعاملات دولت-مردم ، بازدیدهای استانی ، شفافیت ، اعتماد عمومی