بهینه کاوی گردشگری پیاده مدار میدان های تاریخی شهری (میدان های سرخ، دل کمپو و رینک گلونی در جهت ارتقای میدان نقش جهان اصفهان)

میادین تاریخی شهری، به عنوان اجزای اصلی فضاهای عمومی، نقشی حیاتی در تقویت هویت تاریخی، فرهنگی و اجتماعی شهرها و بهبود تجربه پیاده روی در آنها ایفا می کنند. این مطالعه با هدف بررسی بهینه و مقایسه ویژگی های فضایی و عملکردی چهار میدان تاریخی برجسته، یعنی میدان نقش جهان، میدان سرخ، دل کامپو و میدان رینک گلونی، از منظر پیاده محوری و گردشگری شهری انجام گرفته است. پژوهش حاضر کاربردی بوده و روش آن تحلیلی - تطبیقی است. ارزیابی این میدان ها با استفاده از روش تصمیم گیری چندمعیاره (MCDM) و مدل TOPSIS صورت پذیرفت و نتایج با دیدگاه های کارشناسان متخصص در زمینه طراحی شهری، مدیریت میراث فرهنگی و گردشگری شهری تایید شد. نتایج نشان می دهد که میدان نقش جهان، با طراحی انسان محور، یکپارچگی فضایی، گوناگونی کاربری ها و خدمات شهری، کیفیت معماری و همخوانی با بافت تاریخی، به عنوان بهترین گزینه برای گردشگری مبتنی بر پیاده روی شناخته شده است. دیگر میدان ها نیز براساس شکل هندسی، اتصال به بافت شهری و امکانات پیاده محوری در رتبه های بعدی قرار گرفتند. یافته های این تحقیق بر اهمیت ترکیب اصول طراحی فضایی، حفاظت از ارزش های تاریخی و بهبود زیرساخت های نرم گردشگری تاکید دارد که این عوامل کلیدی برای ارتقای تجربه پیاده محور در میادین تاریخی مهم محسوب می شوند. این نتایج می تواند به برنامه ریزان شهری و مدیران میراث فرهنگی در بهینه سازی فضاهای تاریخی شهری برای گردشگری پایدار و انسان محور یاری رساند.

کلیدواژه ها:

بهینه کاوی ، میدان های تاریخی شهری ، گردشگری پیاده مدار