سازوکارهای تاثیر اوانجلیست ها بر سیاست خارجی ایالات متحده در قبال اسرائیل: دوره ترامپ( ۲۰۲۰-۲۰۱۶)

سیاست خارجی ایالات متحده در قبال اسرائیل، به ویژه در دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ (۲۰۱۶–۲۰۲۰)، اغلب صرفا بر مبنای ملاحظات ژئوپلیتیکی یا نقش لابی های سنتی تحلیل شده و به سازوکارهای هویتی، گفتمانی و نهادی جریان اوانجلیست های مسیحی کمتر توجه شده است. هدف این پژوهش، تبیین سازوکارهایی است که از طریق آن ها اوانجلیست های آمریکایی بر سیاست خارجی دولت ترامپ نسبت به اسرائیل اثر گذاشته اند. پرسش اصلی پژوهش این است که اوانجلیست های آمریکایی در دوره ریاست جمهوری ترامپ از چه سازوکارهایی برای اثرگذاری بر سیاست خارجی ایالات متحده در قبال اسرائیل بهره گرفته اند؟ فرضیه پژوهش بر این مبناست که اوانجلیست ها از طریق سازوکارهای گفتمانی، نهادی و شبکه ای بر جهت گیری این سیاست اثر گذاشته اند، هرچند این اثرگذاری در تعامل پیچیده با سایر متغیرهای سیاسی و راهبردی رخ داده و نمی توان آن را علت انحصاری تصمیمات دانست. این پژوهش کیفی با رویکرد تبیینی-تحلیلی و راهبرد مطالعه موردی انجام شده و داده ها به شیوه کتابخانه ای و اسنادی (اسناد رسمی، سخنرانی های مقامات، گزارش های اندیشکده ای و داده های افکارسنجی) گردآوری و با تحلیل محتوای کیفی و تطبیقی بررسی شده اند. چارچوب نظری پژوهش ترکیبی از نظریه سازه انگاری و مدل نفوذ نهادی است که امکان بررسی متوازن متغیرهای هویتی-گفتمانی در کنار کانال های ساختاری نفوذ را فراهم می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد تصمیماتی مانند انتقال سفارت به اورشلیم، شناسایی بلندی های جولان و حمایت از شهرک سازی ها را نمی توان صرفا با محاسبات ژئوپلیتیکی توضیح داد، بلکه این تصمیمات در بستر هم پوشانی جهان بینی دینی-هویتی با ساختارهای نهادی و شبکه ای معنا می یابند. نفوذ اوانجلیست ها حاصل هم افزایی سه سازوکار گفتمانی، نهادی و شبکه ای است که دین را از عنصری فرهنگی به عاملی اثرگذار در سیاست خارجی آمریکا تبدیل کرده اند.

کلیدواژه ها:

اوانجلیسم مسیحی ، سیاست خارجی ایالات متحده ، دولت ترامپ ، سازه انگاری ، صهیونیسم مسیحی ، نفوذ نهادی ، هویت دینی