مصادیق سیاست جنایی مشارکتی در قوانین جمهوری اسلامی ایران

پژوهش حاضر به بررسی مصادیق سیاست جنایی مشارکتی پیشگیرانه در نظام حقوقی ایران می پردازد. هدف اصلی، شناسایی و تحلیل رویکردهای مشارکتی در پیشگیری از جرم و ارزیابی اثربخشی آن ها است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و از طریق مطالعات اسنادی و کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که مصادیق این سیاست در دو دسته نهادی و فرایندی شامل شوراهای حل اختلاف، سازمان های مردم نهاد، انجمن حمایت از زندانیان، ستاد دیه، میانجیگری کیفری، خدمات اجتماعی و اقدامات تامینی و تربیتی قابل طبقه بندی هستند. بررسی های آماری نشان می دهد این نهادها در کاهش جرایم و پیشگیری از تکرار جرم موفق بوده اند. به عنوان مثال، شوراهای حل اختلاف بیش از ۶۰ درصد پرونده های ارجاعی را به صلح و سازش رسانده اند. البته چالش هایی چون عدم انسجام نهادی و ابهامات قانونی وجود دارند، اما فرصت هایی مانند سرمایه اجتماعی قوی و افزایش آگاهی عمومی نیز موجود است. پژوهش پیشنهاد می کند با اصلاح قوانین، تقویت زیرساخت ها و توسعه برنامه های آموزشی، اثربخشی سیاست جنایی مشارکتی پیشگیرانه افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

قوانین ، ایران ، سیاست جنایی مشارکتی ، نهادهای مدنی ، مشارکت اجتماعی