پیگیری نظام تقابلی رویارویی قهرمانان با ضدقهرمان در نگاره های شاهنامه طهماسبی

هدف این مقاله به دست آوردن سابقه ی مشترک رویارویی قهرمانان در شاهنامه با موجودات ضدقهرمان (غیرانسانی) در سیر تاریخی آن در نسخه ی شاهنامه مصور طهماسبی است تا سیر تحول معنایی و چگونگی نقش این انسان ها و موجودات ضدقهرمان را بررسی کند. نگارندگان در این مقاله و همسو با اهداف، در پی پاسخ به این سوالات هستند: ۱. طبقه بندی آثار مورد نظر و جایگیری قهرمان و ضدقهرمان در نگاره های مورد پژوهش در ارتباط با سایر عناصر تصویر به چه صورت است؟ ۲. جنبه های زیبایی شناسی نقش قهرمان و ضدقهرمان در شاهنامه طهماسبی معلول چه عللی است؟ این پژوهش، از نظر هدف، بنیادین و در راستای شناخت قهرمان و ضدقهرمان در شاهنامه ی فردوسی و چگونگی بازنمود آن در نگارگری است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی است. همچنین روش جمع آوری اطلاعات منابع کتابخانه ای، برخط و فیش برداری از دو طریق اسناد مکتوب و مشاهده گری است. شیوه تحلیل آثار بر مبنای روش کیفی است. نتایج پژوهش حاکی از این است که بهره گیری فردوسی از جنبه های نمادین مضامین و شخصیت ها برای بیان روایات، با اهداف مختلف اسطوره ای، دینی، فرهنگی و سیاسی، بهره گیری از دو قطب مثبت و منفی است.

کلیدواژه ها:

صفویه ، نگارگری ، شاهنامه طهماسبی ، قهرمان ، ضدقهرمان