بازخوانی جرم شناختی نظریه خودکنترلی

مفهوم خودکنترلی که به نحوی ساده مورد استفاده نظریه عمومی جرم گاتفردسون و هیرشی واقع شد، به دلیل عدم توجه به ابعاد پیچیده و گسترده آن، مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت. این نوشتار به روش کتابخانه ای و با رویکرد توصیفی-تحلیلی، با مطالعه مفهوم خودکنترلی از دیدگاه های روان شناسی، روان درمانی، تربیتی و اخلاقی و در کنار آن ها انتقاداتی که به نظریه خودکنترلی گاتفردسون و هیرشی وارد شده، سعی در گره گشایی پیچیدگی های این مفهوم برای بهره گیری در مطالعات جرم شناختی در این زمینه دارد. به این ترتیب، جلوه هایی از ساختار و ماهیت خودکنترلی کشف شد که بسیاری از شکاف های نظریه خودکنترلی، مانند غیرقابل تغییر بودن خودکنترلی پس از کودکی، همان گویانه بودن این نظریه، نقاط ضعف راهکار پیشنهادی برای ایجاد خودکنترلی، میزان پیش گیرنده بودن خودکنترلی نسبت به جرم در جوامع مختلف را پوشش خواهد داد. همچنین، با افزودن عنصر «تفکر» به راهکار پیشنهادی گاتفردسون و هیرشی، ضمن پوشش نقایص موجود، می توان به تکامل خودکنترلی نائل شد که نتیجه آن، افزایش تاثیرگذاری این پدیده در پیشگیری از جرم است.

کلیدواژه ها:

پیشگیری از جرم ، جرم شناسی ، خودکنترلی ، نظارت و تربیت کودک ، نظریه عمومی جرم