آیا هوش مصنوعی، رفتار کاری نوآورانه را افزایش می دهد؟ بررسی نقش تعدیلگر گوانکسی سازمانی

مقدمه: گسترش روزافزون هوش مصنوعی در محیط های کاری، هم زمان با تاکید فزاینده بر نقش سرمایه اجتماعی در سازمان ها، ضرورت بررسی تعامل میان فناوری و روابط انسانی را دوچندان ساخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر هوش مصنوعی بر رفتار کاری نوآورانه و تبیین نقش متعدیلگر هوش مصنوعی انجام شد. روش: این مطالعه در چارچوب پارادایم اثبات گرایی، با رویکرد کمی و طرح مقطعی، و از طریق پرسشنامه محقق ساخته اجرا گردید. جامعه آماری شامل کارکنان کمیته امداد امام خمینی(ره) استان کردستان (۳۲۸ = N) بود که از میان آن ها، ۲۲۰ نفر با بهره گیری از فرمول کوهن و نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. روایی و پایایی ابزار با استفاده از بارهای عاملی، پایایی ترکیبی، آلفای کرونباخ، شاخص های روایی محتوا (CVR و CVI با نظر هشت خبره)، روایی همگرا (AVE) و روایی واگرا (HTMT) تایید شد. داده ها با مدل سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS‑SEM) تحلیل گردید. یافته ها: نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی، با خودکارسازی وظایف و آزادسازی ظرفیت شناختی، و گوانکسی، با ایجاد اعتماد و امنیت روانی، در یک هم افزایی پیچیده ، رفتار نوآوری را تسهیل می کنند. همچنین نتایج تحلیل واریانس (ANOVA) با نرم افزار SPSS تفاوت معناداری را بین میانگین متغیرها بر اساس جنسیت، سن، تحصیلات و سابقه کاری آشکار ساخت. نتیجه گیری: این نتایج بر اهمیت سیاست گذاری هم زمان در حوزه فناوری و توسعه روابط سازمانی برای ارتقای نوآوری، به ویژه در سازمان های حمایتی و فرهنگی، تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، گوانکسی سازمانی ، رفتار کاری نوآورانه ، سرمایه اجتماعی ، سازمان های غیرانتفاعی (کمیته امداد امام خمینی(ره))