بررسی تاثیر به کارگیری هیدروکلوئیدهای مختلف به عنوان ژلاتور بر ویژگی های کیفی اولئوژل روغن کانولا

نظر به قابلیت ویژه پلیمرهای آب دوست در تشکیل اولئوژل ها، در این پژوهش، علاوه بر بررسی ویژگی های هفت هیدروکلوئید منتخب، بررسی توانایی آنها در تشکیل اولئوژل مورد نظر قرار گرفت. به این منظور اولئوژل های مبتنی بر روغن کانولا با استفاده از محلول های ۳% وزنی صمغ عربی (AG)، صمغ دانه لوکاست (LBG)، زانتان (XG)، گوار (GG)، هیدروکسی پروپیل متیل سلولز (HPMC)، کربوکسی متیل سلولز (CMC) و کاراگینان (CG) تهیه شدند. قابلیت حفظ روغن، سفتی بافت، رفتار حرارتی، خصوصیات رئولوژیکی، ساختار کریستالی و طیف مادون قرمز اولئوژل های تولید شده مورد ارزیابی قرار گرفتند. تمامی اولئوژل ها رفتار ویسکوالاستیک جامد از خود نشان دادند و مدول های الاستیک و کمپلکس آن ها با افزایش فرکانس افزایش و ویسکوزیته کمپلکس آنها کاهش یافت که نشان از رفتار رقیق شونده با برش دارد. در این میان، صمغ دانه لوکاست و اولئوژل تهیه شده از آن ضعیف ترین ویژگی ویسکوالاستیک و بیشترین میزان نشت روغن را دارا بود. در پروفایل حرارتی اولئوژل ها، یک تا پنج قله اندوترمیک مشاهده شد که نمایانگر ویژگی های تبلوری متفاوت اولئوژل ها و تشکیل پلی مورف های مختلف در آنهاست. اولئوژل حاوی AG بالاترین و نمونه دارای LBG کمترین سفتی بافت و آنتالپی ذوب را دارا بود. ارزیابی ساختارهای کریستالی نشان داد که همه نمونهها به جز اولئوژل حاوی LBG دارای ترکیبی از کریستال های نیمه پایدار و پایدار ′β و β هستند. تغییر شیمیایی قابل توجهی در ساختار نمونه ها مشاهده نگردید ولی افزایش شدت پیوندهای هیدروژنی و واندروالسی پس از تشکیل اولئوژل تایید شد.

کلیدواژه ها:

اولئوژلاسیون ، رئولوژی ، روغن کانولا ، هیدروکلوئید