تعیین سطح بهینه آرژنین در جیره غذایی بلدرچین های ژاپنی برای بهبود عملکرد رشد و بازده لاشه

هدف: هدف این مطالعه تعیین سطح بهینه آرژنین در جیره غذایی بلدرچین های ژاپنی (Coturnix coturnix japonica) و ارزیابی تاثیر آن بر عملکرد رشد، بازده خوراک و بازده لاشه با استفاده از مدل های رگرسیونی broken-line و درجه دوم بود. روش پژوهش: برای این منظور، تعداد ۶۰۰ قطعه جوجه بلدرچین در سن ۲۱ روزگی به پنج تیمار مختلف با سطوح ۷۵/۰، ۰۰/۱، ۲۵/۱، ۵۰/۱ و ۷۵/۱ درصد آرژنین قابل هضم تقسیم شدند. برای هر تیمار  شش تکرار و برای هر تکرار ۲۰ قطعه بلدرچین در نظر گرفته شد. جیره های آزمایشی از نظر تمامی مواد مغذی ضروری به جز آرژنین مشابه بودند. آزمایش از روز ۲۱ تا ۳۵ ادامه یافت و در طول دوره آزمایشی فراسنجه های مختلف عملکردی شامل افزایش وزن بدن، بازده خوراک و بازده لاشه اندازه گیری شدند. علاوه بر این، تاثیر سطوح مختلف آرژنین بر ترکیب شیمیایی گوشت سینه و ران نیز بررسی شد. یافته ها: نتایج نشان داد که افزایش سطوح آرژنین تاثیر معنی داری بر افزایش وزن بدن و بازده خوراک در بلدرچین ها داشت، به ویژه تیمار ۲۵/۱ درصد آرژنین بیش ترین میزان افزایش وزن بدن و بازده خوراک را در مقایسه با سایر تیمارها نشان داد. این تیمار اختلاف معنی داری با تیمارهای ۷۵/۰ و ۰۰/۱ درصد آرژنین داشت، اما در مقایسه با تیمار ۵۰/۱ درصد آرژنین تفاوت معنی داری مشاهده نشد. در خصوص مصرف خوراک، هیچ تغییر معنی داری بین تیمارها مشاهده نشد که نشان دهنده بهبود کارایی استفاده از خوراک در تیمارهای با سطوح بیش تر آرژنین ناشی از افزایش وزن بود. برای تخمین سطح نیاز به آرژنین در جیره، مدل های رگرسیونی broken-line خطی و درجه دوم به کار گرفته شدند. مدلbroken-line  خطی با شیب یکسان، نقطه شکست را در ۱۵/۱ درصد برای افزایش وزن بدن و ۲۱/۱ درصد برای بازده خوراک شناسایی کرد. هم چنین، مدل broken-line درجه دوم نقاط شکست را در ۳۰/۱ درصد برای افزایش وزن بدن و ۲۹/۱ درصد برای بازده خوراک پیش بینی کرد. هم چنین مدل رگرسیونی درجه دوم نشان داد که در سطح ۳۷/۱ درصد آرژنین، بیش ترین میزان افزایش وزن بدن و در ۳۶/۱ درصد آرژنین، بیش ترین بازده خوراک مشاهده شد. در خصوص بازده لاشه، تیمار ۲۵/۱ درصد آرژنین بیش ترین بازده لاشه را در روز ۳۵ نشان داد که اختلاف معنی داری با تیمارهای ۷۵/۰ و ۷۵/۱ درصد داشت. مدل های رگرسیونی broken-line و درجه دوم نشان دادند که سطح بهینه آرژنین برای بیش ترین بازده لاشه به ترتیب ۱۲/۱ و ۲۶/۱ درصد بود. افزون بر این، مدل رگرسیونی درجه دوم پیش بینی کرد که سطح بهینه برای بازده لاشه در ۳۲/۱ درصد آرژنین قرار دارد. با این حال، ترکیب شیمیایی گوشت سینه و ران تحت تاثیر سطوح آرژنین قرار نگرفت و هیچ تغییر معنی داری در ترکیب ماده خشک، ماده آلی و خاکستر مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که استفاده از مدل های رگرسیونی broken-line خطی و درجه دوم ابزارهای مناسبی برای تخمین دقیق نیاز به آرژنین در جیره غذایی بلدرچین های ژاپنی هستند. با توجه به نتایج به دست آمده، سطح بهینه آرژنین برای بهبود عملکرد رشد و بازده لاشه در بلدرچین های ژاپنی در حدود ۱۵/۱ تا ۳۷/۱ درصد توصیه می شود. این یافته ها می توانند به بهینه سازی جیره های غذایی در صنعت پرورش بلدرچین کمک کنند و بهبود کارایی تولید و کاهش هزینه های خوراک را به دنبال داشته باشند.

کلیدواژه ها:

آرژنین ، بازده لاشه ، بلدرچین ژاپنی ، عملکرد رشد ، مدل رگرسیونی broken-line