بررسی اقتصادی استفاده از قطارهای سریع السیر بین شهری (مطالعه موردی: مسیر تهران-تبریز)

با وجود اینکه یکی از سنگین ترین ترافیک ها و بیشترین تلفات در آزادراه کرج- قزوین اتفاق می افتد، کماکان برنامه ای برای ایجاد خطوط سریع السیر در راه آهن شمال غرب در دست اقدام نیست، تا از میزان تلفات کاسته و ترافیک جاده ای را به ریل منتقل نماید. متغیرهایی که دراین تحقیق بررسی خواهند شد، عبارتند از: آمار حمل و نقل مسافر در محور موردنظر، پیش بینی تقاضا برای حمل و نقل مسافر به منظور برآورد هزینه های اجرای طرح، بررسی تعرفه خدمات، برآورد درآمدهای طرح، تخمین نرخ داخلی بازگشت سرمایه با آنالیز حساسیت نرخ بازگشت و تخمین هزینه های اجتماعی. نتایج این تحقیق نشان می دهد که نرخ داخلی بازگشت سرمایه طی بیست سال نخست بهره برداری در حالت سناریو دست پایین %۰.۳۲ و در حالت سناریوی دست بالا %۰.۰۱- می باشد. در صورت دو برابر شدن و یا نصف شدن هزینه های تملیک اراضی ایستگاه، تغییر محسوسی در نرخ بازگشت سرمایه ایجاد نمیشود. کاهش هزینه-های نهایی خارج از حمل و نقل در سال نخست بهره برداری به واسطه راه اندازی راه آهن سریع السیر تهران-تبریز بالغ بر ۴۵ میلیارد ریال برآورد می شود که تقریبا ۵۰ درصد هزینه های بهره برداری در سال نخست خواهد شد. راه آهن ایران در سه سطح بهره وری بهینه، تکنولوژی مناسب و ایجاد رفاه انسانی هم پای سایر قسمتهای صنعتی کشور توسعه نیافته است و نیاز مبرمی وجود دارد تا با بهره گیری از تکنولوژی مناسب و متناسب با مقتضیات زمان، تجدید نظر اساسی در روند حرکتی راه آهن به وجود آید. این میسر نیست مگر آنکه از جدیدترین تکنولوژی های موجود دنیا استفاده شود.

کلیدواژه ها:

قطار سریع السیر ، مصرف سوخت ، نرخ بازگشت ، تعرفه ، راه آهن تهران-تبریز