جوانسازها و آینده روسازی های پایدار: از احیای قیر پیرشده تا بهبود عملکرد مخلوط آسفالت بازیافتی

استفاده از مصالح آسفالتی بازیافتی در مخلوط های آسفالتی، به عنوان راهکاری موثر برای کاهش مصرف مصالح خام، صرفه جویی اقتصادی و کاهش پیامدهای زیست محیطی صنعت راه سازی، در سال های اخیر مورد توجه گسترده قرار گرفته است. با این حال، وجود قیر پیرشده در مصالح آسفالتی بازیافتی می تواند به افزایش سختی و ویسکوزیته قیر، کاهش شکل پذیری، افت مقاومت در برابر ترک خوردگی و بروز چالش های دوام در روسازی منجر شود. در این مقاله، سازوکارهای اصلی پیرشدگی قیر و نقش جوان سازها در بازگرداندن تعادل میان اجزای مالتنی و آسفالتنی قیر تبیین شده است. همچنین، انواع جوان سازها از جمله بایو روغن ها، روغن های پسماند، روغن های روان کننده و محصولات تجاری، همراه با روش های تعیین مقدار بهینه و شیوه های اختلاط آن ها با مصالح آسفالتی بازیافتی مرور شده اند. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد که جوان سازها عموما موجب افزایش نفوذپذیری و شکل پذیری و کاهش ویسکوزیته، نقطه نرمی و مدول مختلط قیر پیرشده می شوند. از نظر عملکرد مکانیکی، استفاده از جوان سازها می تواند مقاومت در برابر خستگی و ترک خوردگی و همچنین دوام رطوبتی مخلوط های آسفالتی بازیافتی را بهبود دهد؛ با این حال، مصرف بیش از حد آن ها ممکن است مقاومت در برابر شیارشدگی و چسبندگی قیر و مصالح سنگی را کاهش دهد. بنابراین، انتخاب نوع مناسب جوان ساز، تعیین دوز بهینه و کنترل شرایط اختلاط، عوامل کلیدی در دستیابی به مخلوط آسفالتی بازیافتی با عملکرد پایدار و قابل قبول محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

مصالح آسفالتی بازیافتی ، قیر پیرشده ، جوان ساز ، خصوصیات رئولوژیکی ، خصوصیات مکانیکی