بررسی رابطه بین عوامل فیزیوگرافیک و گسترش آفت نیمه انگلی دارواش در جنگل-های زاگرس (مطالعه موردی: جنگلهای بلوط شهرستان جوانرود، استان کرمانشاه)

دارواش (Loranthus europaeus L.) یکی از انگل های گیاهی اصلی است که بوم سازگان های شکننده جنگل های بلوط غرب ایران را تهدید می کند. در طی مشاهدات صورت گرفته از جنگل های بلوط زاگرس در شهرستان جوانرود این نتیجه به دست آمد که در سال های گذشته فراوانی آلودگی این جنگل ها با گونه نیمه انگلی دارواش افزایش یافته است. با هدف تحقیق در مورد این پدیده، پس از بررسی های به عمل آمده، یکی از مناطق پراکنش شدید داوراش به مساحت ۲۰۰ هکتار انتخاب شد. با استفاده از آماربرداری ۱۰۰ درصد وضعیت آلودگی، گونه درختی و تاثیرات عوامل فیزیوگرافی مانند شیب، ارتفاع از سطح دریا و جهت دامنه بر گسترش آن بررسی شد. بیشترین فراوانی آلودگی مربوط به گونه بلوط ایرانی با درصد ۵/۶۷ درصد، سپس به گونه مازودار با ۹/۲۳ درصد و کمترین آن مربوط به گونه کیکم با ۸۵/۰ درصد بود. فراوانی آلودگی جنگل بلوط با دارواش ارتباط مستقیمی با ارتفاع، شیب و جهت دامنه داشت و درنتیجه توزیع و شیوع آن توسط عوامل محیطی کنترل می-گردد. لذا پیشنهاد می شود با اولویت دهی به گونه های حساس و نواحی با شیب و ارتفاع مستعد، برنامه های پایش و حذف دارواش به صورت منطقه ای و هدفمند اجرا شود.

کلیدواژه ها:

ارتفاع ، جنگل های زاگرس ، شیب ، گونه درختی