اثر بخشی واقعیت درمانی بر رفتارهای خودمراقبتی، تحمل پریشانی، خودآسیبی و اضطراب مرگ زنان نخست زا

پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی واقعیت درمانی بر رفتارهای خودمراقبتی، تحمل پریشانی، خودآسیبی و اضطراب مرگ زنان نخست زا انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری شامل زنان نخست زا در مرکز مشاوره و ارایه خدمات مامایی سلامت مادران ایرانی شهر مشهد در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ که دارای پرونده پزشکی بودند ۴۵ نفر به عنوان نمونه به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و پس از همتاسازی در دو گروه آزمایشی و گواه گمارش شدند. گروه آزمایشی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت روش واقعیت درمانی گلاسر (۲۰۰۰) قرار گرفتند. گروه گواه آموزشی دریافت نکرد اما در لیست انتظار برای آموزش قرار گرفت. جمع آوری داده ها براساس پرسشنامه رفتارهای خودمراقبتی، تحمل پریشانی، خودآسیبی و اضطراب مرگ انجام شد. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی و آنالیز واریانس اندازگیری مکرر توسط نرم افزار SPSS نسخه ۲۱ انجام شد. آموزش معناداری باعث کاهش نمرات تحمل پریشانی و اضطراب مرگ و خودآسیبی و افزایش خودمراقبتی در گروه آزمایش شد (۰۱/۰>p). پیشنهاد می شود در کنار درمان های دارویی، آموزش واقعیت درمانی بر روی زنان نخست زا صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی ، رفتارهای خودمراقبتی ، تحمل پریشانی ، خودآسیبی ، اضطراب مرگ