مطالعه تطبیقی هویت در عکاسی منظره پردازی معاصر ایران و شمال اروپا (با تکیه بر نوع آرمانی ماکس وبر)

منظره پردازی از گونه های پر اهمیت تاریخ هنر و عکاسی است، با بررسی و تطبیق نگرش معاصر به منظره پردازی در عکاسی ایران و شمال اروپا، می توان چیستی منظره در این دو جغرافیا را با این پرسش ها بررسی کرد که منظره پردازی در عکاسی دو جغرافیای مذکور به ترتیب چگونه صورت بندی شده و با چه سازمایه های مفهومی و فرهنگی ای تولید شده اند؟ همچنین این که کارکرد هویتی، صورت بندی های فرهنگی و بعضا ملی در درون این تصاویر چگونه است؟ پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیلی-تطبیقی، در صدد آن است تا با تطبیق نشانه های فرهنگی این گونه ی خاص در عکاسی ایران و شمال اروپا، مخاطب را بر آن داشته تا در ویژگی های منظره پردازی در ایران و جغرافیای دیگری که خصیصه ای یکه دارد تامل کند. از این منظر استفاده از روش شناسی «نوع آرمانی» ماکس وبر که سازه ای تحلیلی ست برای تطبیق و بررسی تفاوت ها، تشابه ها و یا گسست های موجود در واقعیت های تاریخی و فرهنگی، می تواند راه گشای مناسبی برای این پژوهش باشد. به علاوه این پژوهش با ارائه ی نظریه های مختلف منظره پردازی نشان داده که چگونه عکاسان معاصر منظره پرداز ایرانی منظره را به مثابه نوعی فضای فرهنگی بازنمایی می کنند، در حالی که همتایان شمال اروپایی آن ها بیشتر جنبه های نمادین طبیعت ناب را با بررسی جنبه های صوری منظره و نسبت آن با هویت ملی نشان داده اند.

کلیدواژه ها:

عکاسی منظره معاصر ، مطالعه تطبیقی ، نشانههای فرهنگی ، نوع آرمانی ، هویت