اثربخشی هنردرمانی دیجیتال بر تنظیم هیجان و خودشفقت ورزی در نوجوانان پسر با اعتیاد به اینترنت

زمینه و هدف: اعتیاد اینترنتی یکی از مشکلات شایع رفتاری در نوجوانان است و بهره گیری از مداخلات نوآورانه می تواند در کاهش پیامدهای آن موثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی هنردرمانی دیجیتال بر تنظیم هیجان و شفقت به خود در نوجوانان مبتلا به اعتیاد اینترنتی انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع شبه­تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با یک گروه آزمایش و یک گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان ناحیه یک شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. تعداد ۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و گواه(۱۵ نفر در هر گروه) جایدهی شدند. گروه آزمایش ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای هنردرمانی دیجیتال دریافت کرد و گروه گواه مداخله ای نداشت. ابزارها شامل پرسشنامه اعتیاد اینترنتی (کیمبرلی یانگ،۱۹۹۸) و پرسشنامه دشواری تنظیم هیجان (گرتز و رومر، ۲۰۰۴) و پرسشنامه شفقت خود (نف و همکاران،۲۰۰۳) بود. داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره و نرم افزار SPSS۲۰ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که هنردرمانی دیجیتال اثر معناداری بر تنظیم هیجان(۰۰۱/۰>P، ۳۵/۳۲F=) و شفقت به خود (۰۰۱/۰>P، ۸۰/۱۱F=) دارد. در بخش تنظیم هیجان، مداخله منجر به کاهش معنادار در عدم پذیرش پاسخ های هیجانی، دشواری در انجام رفتار هدفمند، دشواری در مهار تکانه، فقدان آگاهی هیجانی و محدودیت در راهبردهای تنظیم هیجان شد(۰۱/۰>P). اما در فقدان شفافیت هیجانی تفاوت معنادار را منجر نشد(۰۵/۰P). نتیجه گیری: یافته ها بیانگر آن است که هنردرمانی دیجیتال می تواند به عنوان یک رویکرد مداخله ای موثر در بهبود کارکردهای هیجانی و شفقت به خود در نوجوانان مبتلا به اعتیاد اینترنتی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Digital art therapy ، Emotion regulation ، Internet addiction ، Self-compassion ، اعتیاد اینترنتی ، تنظیم هیجان ، شفقت به خود ، هنردرمانی دیجیتال