الگوی روابط ساختاری انطباق پذیری مسیر شغلی و صفات شخصیت در پیش بینی کیفیت زندگی کاری معلمان : نقش میانجی سرمایه های روانشناختی

هدف این پژوهش پیش بینی کیفیت زندگی کاری معلمان بر اساس انطباق پذیری مسیر شغلی و صفات شخصیت با نقش واسطه ای سرمایه های روانشناختی بود. روش: این پژوهش به روش همبستگی و با استفاده از معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان مدارس سبزوار در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. نمونه گیری به روش در دسترس انجام شد و ۳۷۰ پرسشنامه معتبر (۲۰۵زن و ۱۶۵مرد) جمع آوری شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پنج عاملی شخصیت نئو (NEO-FFI) کاستا و مک کری (۱۹۸۵)، پرسشنامه انطباق پذیری مسیر شغلی (CAAS) ساویکاس و پروفلی (۲۰۱۲)، پرسشنامه سرمایه های روانشناختی (PCQ) لوتانز (۲۰۰۷) و پرسشنامه کیفیت زندگی کاری معلمان (QSWL) ایلگان (۲۰۱۴) بودند. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که انطباق پذیری مسیر شغلی و صفات شخصیتی مثبت اثر مستقیم و معنادار بر کیفیت زندگی کاری دارند؛ درحالی که روان رنجوری اثر منفی دارد. همچنین سرمایه های روانشناختی نقش میانجی در این روابط ایفا کردند. برازش کلی مدل با شاخص GOF برابر با ۰٫۶۱ بود و تمام مسیرها معنادار بودند (t ≥ ۱.۹۶; P ≤ ۰.۰۵). نتیجه گیری: نتایج نشان داد توسعه سرمایه های روان شناختی و تقویت جنبه های مثبت صفات شخصیت می تواند توانایی معلمان را در برابر تغییرات شغلی افزایش داده و کیفیت زندگی کاری آنان را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

انطباق پذیری مسیر شغلی ، سرمایه های روان شناختی ، صفات شخصیت ، کیفیت زندگی کاری ، معلمان