پیوند سنت و فناوری نقش کسب و کارهای دیجیتال و هوش مصنوعی در توسعه سوزن دوزی بلوچ

سوزن دوزی بلوچی به عنوان یکی از اصیل ترین صنایع دستی ایران و میراث ناملموس ملی، نمادی از ذوق و خلاقیت زنان بلوچ در سیستان و بلوچستان است. با وجود جایگاه فرهنگی و هنری این هنر در دهه های اخیر با چالش هایی جدی مواجه بوده است؛ از جمله نبود بازار پایدار، محدودیت در دسترسی به مواد اولیه و ضعف در شبکه های بازاریابی. بسیاری از زنان بلوچ طی یک سال تنها دو یا سه دست لباس تولید می کنند که بیشتر مصرف شخصی دارد و در میانسالی نیز به دلیل فشار کار سوزن دوزی دچار ضعف بینایی می شوند. این مشاهدات ضرورت یافتن راهکارهایی برای افزایش بهره وری اقتصادی و کاهش آسیب های ناشی از این هنر را آشکار می سازد. پژوهش حاضر با تمرکز بر سه محور اصلی - زنان روستایی و عشایری، صنایع دستی و فناوری های نوین - به بررسی ظرفیت های کسب و کار دیجیتال، تجارت الکترونیک و هوش مصنوعی در توسعه و توانمندسازی سوزن دوزی بلوچی می پردازد. نتایج نشان می دهد که بهره گیری از ابزارهای دیجیتال می تواند بازار این هنر را به سطح ملی و جهانی پیوند زده، فرصت های نوینی برای بازاریابی و نوآوری فراهم آورد و به توانمندسازی اقتصادی زنان بلوچ کمک کند. این مقاله بر آن است تا الگویی علمی و کاربردی برای پیوند میان میراث فرهنگی و فناوری های نوین ارائه دهد؛ الگویی که می تواند همزمان به حفظ هویت فرهنگی و دستیابی به توسعه پایدار منجر شود.

کلیدواژه ها:

سوزن دوزی ، بلوچ ، زنان روستایی و عشایری ، صنایع دستی ایران ، کسب وکارهای دیجیتال ، تجارت الکترونیک ، هوش مصنوعی ، توسعه پایدار