شهرهای اسفنجی راهکاری نوین برای مدیریت آب و پایداری محیط زیست در سکونتگاه های انسانی

رشد سریع، شهرنشینی افزایش سطوح نفوذناپذیر تغییرات اقلیمی، کمبود آب و شدت یافتن بارش های ناگهانی سکونتگاه های انسانی را با چالش هایی مانند سیلاب، شهری افت کیفیت محیط کاهش تاب آوری و فشار بر منابع آب روبه رو کرده است. در پاسخ به این مسائل مفهوم شهر اسفنجی به عنوان رویکردی نوین در برنامه ریزی شهری و مدیریت آب های سطحی مطرح شده است. شهر اسفنجی تلاش می کند آب باران را به جای دفع سریع جذب، ذخیره، تصفیه و دوباره استفاده کند. این مقاله با روش مروری مفهوم شهر اسفنجی، اصول، ابزارها، ابعاد اجتماعی، اقتصادی، زیست محیطی و مدیریتی آن و ارتباط آن با پایداری سکونتگاه های انسانی را بررسی می کند. نتایج نشان می دهد که شهر اسفنجی می تواند با بهره گیری از زیرساخت سبز فضاهای نفوذپذیر، بام سبز، باغچه بارانی، پارک های سیلاب پذیر و راهکارهای مبتنی بر طبیعت، نقش مهمی در کاهش سیلاب، افزایش تاب آوری، بهبود کیفیت زندگی و سازگاری سکونتگاه ها با تغییر اقلیم داشته باشد.

کلیدواژه ها:

شهر ، اسفنجی ، سکونتگاه ، انسانی ، تاب آوری شهری ، مدیریت منابع آب ، توسعه پایدار ، تغییر اقلیم