مدیریت استراتژیک انرژی های تجدیدپذیر و نقش آن در گذار به اقتصاد سبز

افزایش جمعیت، محدودیت سوخت های فسیلی و آلودگی های زیست محیطی گذار به اقتصاد سبز را به یک ضرورت جهانی تبدیل کرده است. انرژی های تجدیدپذیر با وجود پتانسیل بالای ایران سهم ناچیزی در سبد انرژی کشور دارند. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از مطالعه کتابخانه ای و مرور مقاله های علمی به بررسی مدیریت استراتژیک انرژی های تجدیدپذیر و نقش آن در گذار به اقتصاد سبز پرداخته است. یافته ها نشان می دهد پنج عامل کلیدی در مدیریت استراتژیک این حوزه نقش دارند: چشم انداز بلندمدت، نوآوری و تحقیق و توسعه، مشارکت ذی نفعان، مدیریت ریسک و چارچوب های سیاستی حمایتی. مدیریت استراتژیک از دو کانال مستقیم (کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، افزایش بهره وری انرژی، ایجاد مشاغل سبز) و غیرمستقیم (امنیت انرژی، توسعه فناوری های پاک، تنوع بخشی اقتصادی) به اقتصاد سبز کمک می کند. با این حال چهار چالش اصلی شامل هزینه اولیه بالا، بی ثباتی مقرراتی، ضعف زیرساخت ها و مقاومت در برابر تغییر توسعه این حوزه را با اختلال مواجه کرده است. فقدان نقشه راه بلندمدت، یارانه های انرژی فسیلی، نفوذ گروه های خاص و حکمرانی متمرکز از مهم ترین موانع ساختاری هستند. نتیجه آنکه مدیریت استراتژیک انرژی های تجدیدپذیر حلقه مفقوده میان پتانسیل های طبیعی ایران و تحقق اقتصاد سبز است. اصلاح نظام یارانه ها، ثبات قوانین، مشارکت بخش خصوصی و فرهنگ سازی از الزامات گذار موفق به اقتصاد سبز می باشند.

کلیدواژه ها:

مدیریت استراتژیک ، انرژی های تجدیدپذیر ، اقتصاد سبز ، گذار انرژی ، حکمرانی انرژی