آینده انرژیهای تجدیدپذیر و نقش HSE در تحقق اهداف توسعه پایدار

گذار از سوختهای فسیلی به انرژیهای تجدیدپذیر راهبردی حیاتی برای مقابله با تغییرات اقلیمی و تحقق اهداف توسعه پایدار محسوب می شود. با این حال تجربیات میدانی و ادبیات پژوهشی نشان می دهند که این فناوری ها در چرخه عمر خود از استخراج مواد اولیه تا ساخت، بهره برداری و پایان عمر با چالش های پیچیده ای در حوزه ایمنی، بهداشت و محیط زیست (HSE) روبرو هستند. نادیده گرفتن این ابعاد می تواند منجر به پایداری کاذب شود؛ وضعیتی که در آن کاهش انتشار کربن با هزینه های سنگین زیست محیطی نظیر تخریب زیستگاه ها، مدیریت ناکارآمد پسماند پنل ها و پره های توربین، ریسک های ایمنی مانند کار در ارتفاع، شوک الکتریکی و شرایط محیطی سخت همراه می گردد. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از جدیدترین منابع معتبر بین المللی نقش راهبردی HSE را در تحقق اهداف توسعه پایدار بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که HSE نه یک هزینه اضافی بلکه یک متغیر میانجی حیاتی است که از سه مکانیسم اصلی به پایداری کمک می کند: (۱) کاهش ریسک های عملیاتی و افزایش بهره وری اقتصادی، (۲) کسب اجازه اجتماعی برای عمل از طریق رعایت حقوق و سلامت جوامع محلی، (۳) حفاظت از اکوسیستم ها و تنوع زیستی با اجرای ارزیابی اثرات زیست محیطی و اقتصاد چرخشی. در نهایت مقاله با تاکید بر آینده پژوهی، همگرایی فناوری های دیجیتال، هوش مصنوعی، اینترنت اشیاء، دوقلوهای دیجیتال با سیستم های HSE را به عنوان چشم انداز پیش رو معرفی می کند و پیشنهادهایی در سطوح سیاستی، تدوین استانداردهای ملی مدیریتی، ادغام HSE در طراحی و فنی، توسعه فناوری های بازیافت ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

انرژیهای تجدید پذیر ، HSE ، اهداف توسعه پایدار ، اقتصاد چرخشی ، اجازه اجتماعی برای عمل ، مدیریت ریسک