ارزیابی اثرات زیست محیطی روشهای مختلف بازسازی روسازی آسفالتی با استفاده از تحلیل چرخه عمر

صنعت روسازی راه به عنوان یکی از بخشهای انرژی بر و وابسته به مصرف گسترده منابع طبیعی سهم قابل توجهی در انتشار آلاینده های زیست محیطی و گازهای گلخانه ای دارد؛ از این رو، توسعه و انتخاب روشهای پایدار برای بازسازی روسازی از اهمیت فزاینده ای برخوردار است. هدف این پژوهش ارزیابی و مقایسه اثرات زیست محیطی روشهای متداول بازسازی روسازی شامل آسفالت گرم متداول، آسفالت حاوی مصالح بازیافتی، آسفالت نیمه گرم و بازیافت سرد درجا با استفاده از رویکرد تحلیل چرخه عمر است. در این راستا شاخصهای کلیدی شامل پتانسیل گرمایش جهانی، مصرف انرژی، تجمعی مصرف منابع طبیعی و انتشار آلاینده های هوا در چارچوب یک واحد کارکردی یکسان مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان میدهد آسفالت گرم متداول به دلیل وابستگی بالا به فرآیندهای حرارتی و مصرف قابل توجه سوختهای فسیلی بیشترین بار زیست محیطی را در میان سناریوهای مورد بررسی ایجاد می کند. در مقابل، بازیافت سرد درجا با حذف بخش عمده فرآیندهای حرارتی و کاهش نیاز به حمل و نقل مصالح جدید کمترین میزان مصرف انرژی و انتشار آلاینده ها را نشان داده و به عنوان پایدارترین گزینه شناسایی می شود، همچنین استفاده از آسفالت نیمه گرم و مصالح بازیافتی موجب کاهش قابل توجه اثرات زیست محیطی در مقایسه با روش متداول می شود. نتایج تحلیل حساسیت نیز بیانگر آن است که دمای تولید، درصد استفاده از مصالح بازیافتی و فاصله حمل و نقل از مهمترین پارامترهای موثر بر عملکرد زیست محیطی روشهای بازسازی هستند. یافته های این پژوهش بر ضرورت به کارگیری تحلیل چرخه عمر در فرآیند تصمیم گیری و حرکت به سوی فناوری های کم انرژی و پایدار در صنعت راه سازی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی محیط زیستی ، بازیافت آسفالت ، روکش آسفالت ، بهسازی راه ، آلاینده های هوا