ارزیابی روشهای پایش آلودگی میکروپلاستیک ها در خطوط ساحلی

میکروپلاستیک ها با ابعاد کمتر از ۵ میلیمتر به دلیل پایداری بالا و قابلیت تجزیه ناپذیری به یکی از نگرانی های اصلی محیط زیستی تبدیل شده اند. این مقاله مروری و تحلیلی بر پایه داده های چندین مطالعه پایش آلودگی میکروپلاستیک ها در سواحل دبی، رسوبات جنوب دریای خزر، رودخانه خرمارود استان گلستان، دریای بوهای چین و یک رودخانه دشتی با رویکردهای متفاوت می باشد. این رویکردها شامل روش های رایج جداسازی (شناورسازی با نمک)، هضم شیمیایی (پراکسید هیدروژن)، شناسایی پلیمری FTIR-ATR و (میکرورامان) و سنجش از دور (۲-Sentinel) و یادگیری ماشین بوده است. نتایج مطالعات بررسی میکروپلاستیک ها نشان دهنده غالب بودن میکروپلاستیک های رشته ای (بیش از ۹۰درصد در دریای خزر و ۵۲٪ در خرمارود)، تاثیر چشمگیر فاضلاب های شهری و منسوجات مصنوعی و همچنین پتانسیل بالای سنجش از دور برای پایش مکانی-زمانی با وجود محدودیت هایی مانند پوشش ابر و وضوح مکانی است. بر اساس یافته های نظری، تدوین یک نقشه راه پژوهشی جهت پایش گام به گام آلودگی میکروپلاستیکی، استانداردسازی روش ها، مطالعات فصلی و توسعه مدل هایی که می تواند مبنای توسعه طرح های میدانی، تجهیز آزمایشگاه ها، طراحی پایگاه داده های ملی و همکاری های علمی بین نهادی در آینده قرار گیرد، ضروری بنظر می رسد.

کلیدواژه ها:

میکروپلاستیک ، روشهای جداسازی ، FTIR-ATR ، سنجش از دور ، ۲-Sentinel