اخلاق محیط زیست و چارچوب های اصلی آن

اخلاق محیط زیستی رشته ای پویا است که فلسفه، اخلاق علوم رفتاری و بوم شناسی را به هم پیوند می زند تا به این پرسش بپردازد که انسان ها چگونه باید با دنیای طبیعی رابطه برقرار کنند آیا طبیعت به طور ذاتی ارزش ذاتی دارد یا صرفا تا جایی ارزشمند است که به منافع انسان خدمت می کند ارزش ابزاری در مطالعه حاضر، چارچوب های اصلی و یافته های علمی اخیر درباره عواملی که رفتار اخلاقی محیط زیستی را شکل می دهند مرور می شود. پژوهشگران معمولا اخلاق محیط زیستی را در سه دسته اصلی جای می دهند که نشان دهنده گذار از جهان بینی انسان محوری به جهان بینی بوم محور است. در اخلاق انسان محور انسان ها و منافعشان ذاتا اهمیت اخلاقی دارند، در حالی که هر چیز دیگری فقط تا جایی اهمیت اخلاقی دارد که بر انسان ها و منافعشان تاثیر بگذارد. اخلاق زیست محور بر این باور است که همه جانداران بدون استثنا به طور فردی دارای ارزشی برابر و حقی یکسان برای زندگی هستند که مستلزم رفتار، توجه و اولویت بندی اخلاقی یکسانی می باشد. اخلاق بوم محور نشان دهنده نظام ارزشی طبیعت محور در مقابل انسان محور است. توجیه بوم محوری معمولا شامل یک باور هستی شناختی و به دنبال آن یک ادعای اخلاقی است. باور هستی شناختی وجود هرگونه تقسیم بندی وجودی بین طبیعت انسان و غیرانسان را انکار می کند. در کل اخلاق محیط زیست از مرحله انسان محور که انسان را در مرکزیت قرار داده و همه طبیعت را در خدمت او می بیند به سمت اخلاق زیست محور و بوم محور حرکت کرده است. اخلاق زیست محور برای همه موجودات زنده ارزش ذاتی قائل است و محوریت انسان را نمی پذیرد. اخلاق بوم محور به زمین به عنوان یک موجود زنده پیچیده نگاه کرده که برای بقای خود به همه چرخ دنده ها موجودات زنده نیازمند است.

کلیدواژه ها:

ارزش ، ابزاری ، ارزش ذاتی ، اخلاق انسان محور ، اخلاق زیست محور ، اخلاق بوم محور