بررسی پیشرفتهای فناوری گیاه پالایی برای حذف فلزات سنگین از محیط زیست

طیف گسترده ای از آلاینده های آلی و معدنی مانند هیدروکربن ها، ترکیبات آلی فرار، حلال ها، فلزات سنگین و غیره از طریق فعالیت های صنعتی وارد محیط زیست می شوند. آلودگی محیط زیست ناشی از فلزات سنگین به دلیل ماهیت سمی بودن، سرطان زا و جهش زا در سراسر جهان به عنوان مسئله جدی تلقی می شود. فلزات سنگینی از جمله سرب (Pb)، کادمیم (Cd)، مس (Cu)، کروم (Cr)، جیوه (Hg)، روی (Zn) و آلومینیوم (Al) رایج ترین فلزات سنگین سمی هستند که می توانند به انسان آسیب هایی از جمله کبدی و کلیه، اختلالات گردش خون، آسیب سیستم عصبی مرکزی، سرطان و اختلالات پوستی وارد کنند. پیشرفت های اخیر در زیست فناوری گیاهی امید جدیدی را برای توسعه گونه های گیاهی بیش اندوخته کننده ایجاد کرده است. از آنجایی که اثرات نامطلوب فلزات سنگین به خوبی شناخته شده است، حذف طبیعی آنها از مکان های آلوده، آب های سطحی، زیرزمینی و خاک بسیار مهم است. گیاه پالایی یک روش اصلاح درجا می باشد که در آن از توانایی گیاهان برای جذب یا سم زدایی فلزات سنگین و مواد شیمیایی آلی از آب، خاک و هوا استفاده می شود. ریشه های گیاهانی از جمله بامبو، خردل، علف دریایی، آفتابگردان، سنبل آبی و غیره برای گیاه پالایی به کار برده شده اند تا از طریق جذب به مواد مغذی آلی و یون های فلزات سنگین در مناطق آلوده دسترسی پیدا کنند، بعدا جدا، تجزیه، بی حرکت یا متحرک شوند. انباشت فلزات سنگین در طول گیاه پالایی محل های مختلفی دارد از جمله آنها ریشه ها، شاخه ها و برگ ها می توان اشاره کرد. بر اساس مطالعات مختلف می توان نتیجه گرفت که ریشه ها به طور گسترده ای در فرآیند حذف استفاده شده و ظرفیت گیاه پالایی گیاهان را افزایش داده اند.

کلیدواژه ها:

فلزات سنگین ، آلودگی محیط زیست ، گیاه پالایی ، زیست فناوری